Vertraging.

Kom eens hier, zegt ze. De jonge blonde knul buigt zich gewillig naar haar toe, alsof hij verwacht dat zij hem een kus zal geven. In plaats daarvan pakt het spichtige meisje met het donkere sluike haar hem bij zijn kin vast. Hou je hoofd even stil, zegt ze gebiedend. Hij sluit zijn ogen, want hij weet blijkbaar al wat er komen gaat.
De toppen van haar wijsvingers rusten aan weerszijden van een pukkel met een witte kop in zijn nek. Zacht begint ze te duwen. De pukkel barst open en ze kraait van plezier. Dit ritueel herhaalt zich nog twee keer. Ik zit er gefascineerd naar te kijken. Ik zie hoe haar nagels in zijn weke huid staan. Ze is enthousiast op zoek naar nieuwe pukkels om uit te knijpen. Bah, wat een vieze mensen. Waar blijft de trein nou?
Heeft u een eurootje voor me? Een haveloos geklede lange man met een wilde blik in zijn ogen staart me aan en heeft zijn hand al uitgestoken. Deze keer niet, zeg ik hem. Nog bijna voordat ik uitgesproken ben heeft hij al iemand anders aangesproken.
Een jonge moeder loopt met een klein meisje aan haar hand langs de rand van het perron. Haar broertje doet of hij een koorddanser is en loopt met half dichtgeknepen ogen achter hen aan. Het ziet er griezelig uit. Het ventje is misschien vier of vijf jaar oud en als hij zijn evenwicht verliest dan kukelt hij geheid van het perron. Zo ver komt het gelukkig niet want een waakzame perronwachter grijpt in. In een paar stappen is hij bij het kind en spreekt de vrouw bestraffend toe. Ik kan niet verstaan wat hij zegt, maar als hij weg loopt geeft ze haar zoon een stevige draai om zijn oren. En die zet het prompt op een brullen.
Ik loop een stukje verder omdat ik niet zo dol ben op brullende kinderen en zie een aantrekkelijk en leuk gekleed meisje staan. Ouder dan achttien zal ze niet zijn. Haar rug is mooi recht en ze straalt energie uit. Echt zo’n type waaraan je niet ongemerkt voorbij kunt lopen. Ze staat op nog geen drie meter van mij vandaan en zit wat in een handtasje te rommelen. Dan heeft ze blijkbaar gevonden wat ze zocht en steekt ze tot mijn verbazing opeens een jointje aan. Het gebeurt zo onverwachts en ze doet dat op zo’n vanzelfsprekende wijze dat ik niet verhinderen kan dat ik moet lachen. Ze ziet mijn reactie en in haar ogen zie ik haar denken “wat moet ik hier mee?” Dan, als in een impuls, steekt ze haar hand uit en biedt ze mij een trekje aan. Met een kwartier vertraging rijdt de trein het station binnen. Het had van mij een half uur mogen zijn.