Vandaag heb ik niet zo veel meer te zeggen.
Na bijna zeven uur onafgebroken voor de klas te hebben gestaan, ben ik helemaal uitgeluld. Mijn oren tuten en mijn keel schrijnt. Alsof ik geprobeerd heb het wereldrecord ver weg spuwen te verbreken.
Net als nu had ik ook mijn leerlingen niet veel te zeggen, maar dat hadden ze niet in de gaten.
Daarvoor waren ze teveel bezig met zichzelf en degene waar ze naast zaten.
Sommigen probeerden aan mijn woorden betekenis toe te dichten en misschien is hun dit inderdaad gelukt. Als mensen mij serieus willen nemen waardeer ik dat, maar het is wel hun probleem.
De taal heeft ons veel moois maar ook veel lelijks gebracht.
Het heeft er in ieder geval niet toe geleid dat het een betere wereld werd toen de eerste mensen begonnen te spreken. Maar wel een interessantere wereld. Al zal ook niet iedereen dit beseffen.
In den beginne was het woord….Maar ook toen al waren er geen oren om te luisteren.
Ik zou het prettiger hebben gevonden als er in den beginne stilte zou zijn geweest.
Was het leven van onze verre voorouders met gebarentaal, wat gegrom en zo af en toe een wip nu echt iets om zo ontevreden over te zijn? Het klinkt mij in ieder geval niet slecht in de oren. Laat ik nu maar stoppen. Ik ben moe en hard aan een pretsigaretje toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten