De dood.

Het valt mij op dat ik het in de stukjes, die ik de laatste tijd geschreven heb, vaak over de dood heb. Onze verwevenheid met de natuur uit zich immers in onze gemoedsstemming. En zeg nu zelf, dit zijn toch troosteloze dagen?
Voor mij en vele anderen is de herfst een tijd van afscheid nemen. Onze zomerdromen zijn door een slecht geheugen en een teveel aan fantasie tot anekdotes geworden die het op feestjes en in een weblog soms goed doen, maar in feite niets anders zijn dan een vorm van geschiedvervalsing. Was het eten in dat bijzondere restaurant in dat kleine pittoreske plaatsje aan het strand wel echt zo lekker als je jezelf nu herinnert of had je toen gewoon een vreselijke honger? Of was het de veel te hoge rekening waardoor je achteraf moet vaststellen dat het wel heel lekker moet zijn geweest?
En dat meisje of die jongen waarmee het zo leuk klikte. Was die nu echt leuker dan de partner waarmee je al jaren het bed deelt?
Het blijven onbeantwoorde vragen, want we koesteren onze leugens als kostbare juwelen. Niemand kan ons dwingen er afstand van te doen.

Met het korter worden van de dagen raken we wat ingekeerd. Te grote uitbundigheid kost nu eenmaal teveel energie en als voorbereiding op de winter moet ons organisme daar zuinig mee zijn. Zo is het bekend dat veel mensen in deze tijd behoorlijk in gewicht aankomen en het zal ook wel niet voor niets zijn dat we ons tijdens de vele feestdagen kunnen volproppen. Over enkele maanden, als al die vetlagen hinderlijk beginnen te worden bij het naderen van de zomer omdat ze dan weer zichtbaar worden voor onze medemens, staan we met een spijtige blik naar ons zelf in de spiegel te staren. Vaak is dit voldoende om ons te motiveren een extra sprintje te trekken of om drie keer per week naar de sportschool te gaan in plaats van één keer.
Gelukkig helpt de natuur ons dan een handje om ons weer min of meer in vorm te krijgen. De grote schoonmaak in het voorjaar ruimt niet alleen de troep op die we om ons heen hebben verzameld maar ook de rotzooi van binnen raken we wat makkelijker kwijt.

Behalve dat de dood zich uit in het symbolisch afscheid nemen van het verleden is er ook de echte fysieke dood. Terwijl ik aan mijn weblog werk zit Paula in het ziekenhuis een vriendin te troosten omdat haar man een paar uur geleden een hartstilstand heeft gehad. Van het ene op het andere moment was hij dood. Hij stierf onder haar ogen.
En nog geen maand geleden kreeg een collega waarmee ze goed kon opschieten een hersenbloeding die haar fataal werd.
Vooral als de dood onaangekondigd komt en wij er als het ware door worden overvallen, is de verbijstering groot.
Ik zat gitaar te spelen toen de telefoon ging en Paula het slechte nieuws kreeg. Aan haar gezicht zag ik hoe ernstig het nieuws was en ik stopte met spelen. Ik begreep dat er iemand was dood gegaan maar ik wist nog niet wie. Heel even was ik bang dat het één van onze kinderen zou zijn. Maar ik zag aan haar gezicht dat dit niet zo was. En als je dan hoort wat er werkelijk aan de hand is en er wordt bevestigd dat het niet om iemand gaat die je zelf goed kent en waar je mogelijk een band mee hebt is er, ook al is het nieuws nog zo slecht, vreemd genoeg toch ook een gevoel van opluchting.