Eén gaatje.

Mijn tandarts is een vriendelijke man, die als gewoonte heeft om je bij elke stap van de behandeling te vertellen wat hij gaat doen. Een beetje op de manier van “en nu ga ik eerst die vulling verwijderen” en even later, terwijl de stukjes vulling worden weggezogen, “en nu pak ik een boortje voor de randjes”. Dit alles met een rustige, ontspannen stem.
Deze keer zei hij er bij “Dit gaat een beetje pijn doen. Maar als het erg zeer doet, dan moet u het zeggen” en hij begon daarna de oude vulling te verwijderen. Toen dat was gebeurd, boorde hij het gat verder uit voor de nieuwe vulling. Natuurlijk deed het pijn. Dat had hij me ook gezegd. Het was alsof hij voorzichtig een spijker in het gat rond draaide. “Straks gaat het echt pijn doen”, dacht ik. “Dit voelt niet prettig, maar het is niks vergeleken met wat mij nog te wachten staat.” Ik lag achterover in de stoel en probeerde het woord te lezen dat geschreven stond op de rand van de lamp maar zonder bril kon ik de afzonderlijke letters niet zien. Terwijl de tandarts vakkundig de boor in mijn kies manipuleerde en zijn assistente met de speekselafzuiger de stukjes kies en het speeksel wegzoog, probeerde ik vast te stellen wat de kleur van haar ogen was. Maar ook dit lukte me niet. Ze hield haar gezicht te dicht bij het mijne. De tandarts nam een ander boortje en vroeg me hoe het ging. Nu is het moeilijk praten met een speekselafzuiger in je mond, maar uit de grimas die ik trok en het gesteun dat ik voort bracht trok hij de conclusie dat alles in orde was en dus ging hij door met zijn werk. Het gat was nu groot genoeg en hij begon het te vullen. Het drong tot me door dat hij bijna klaar was en dat mij nog meer pijn bespaard zou blijven.
“Nu het tandsteen nog” liet hij me weten. Het geluid van de boor ging omhoog. Ineens kwam de gedacht in mij op dat hij zou kunnen uitschieten met de boor en deze dan door mijn wang zou duwen. Een lichte tia zou hem uit zijn evenwicht brengen, waardoor ik verminkt zou raken. Ik dacht aan mijn vroegere tandarts. Dat was een echte hufter geweest. Niet te vergelijken met de tandarts die ik nu al zo’n twintig jaar had.
“Zo, dat is gebeurd”, sprak hij. “U kunt bij de assistente de rekening halen en een afspraak maken voor de halfjaarlijkse controle.” Opgelucht dat hij klaar was, bedankte ik hem. De rekening bleek € 86,- te zijn en dat deed mij eerlijk gezegd nog het meeste pijn.