Mijn computer is af en toe vreselijk traag is. Daarom overbrug ik de tijd tussen het opstarten van Windows en het daadwerkelijk openen van een programma meestal met wat jammen op mijn gitaar of door wat te lezen. Mijn gitaarspel is er hierdoor wat op vooruit gegaan, maar als ik ook wat vaker zou spelen buiten deze momenten dat ik wachten moet, dan zou het pas echt beter worden. Meestal maak ik daarvoor in het voorjaar pas tijd vrij. De herfst en de winter gebruik ik mijn vrije tijd bij voorkeur om te lezen en te schrijven.
In mijn kasten staan veel boeken die ik nog lezen moet. Op boekenmarkten schaf ik van alles en nog wat aan ook al weet ik dat sommige boeken nog heel lang dicht zullen blijven.
Zo vond ik gisteren tijdens het starten van mijn computer tot mijn verrassing een gedichtenbundel van Jean Pierre Rawie. De bundel heet “Kwade trouw” en is uit 1996. De stijl van Rawie vind ik speels en ernstig tegelijk. In deze bundel koketteert hij met de dood. Ik kan het niet nalaten om er een gedicht uit over te nemen. In dit geval een rondeel.
Mismoedig rondeel
Ons leven is doortrokken van de dood
Wij hebben alle reden om te klagen
Wel koesteren wij hier nog vage
verwachtingen en houden wij ons groot,
maar als je nagaat wat er overschoot
van al die nachten en van die dagen-
ons leven is doortrokken van de dood,
wij hebben alle reden om te klagen.
De tranen die je waar ook om vergoot,
de wroegingen die aan je blijven knagen,
en al ons hopen, liefhebben en vragen
is eigenlijk van elke zin ontbloot;
ons leven is doortrokken van de dood.
Het gedicht past voor mij helemaal bij deze tijd, waarin de dagen steeds korter worden en de temperatuur af en toe ’s nachts al weer beneden het vriespunt ligt. Ik word er vrolijk en droevig tegelijk van. Zo lees ik dat zinnen uit zijn gedichten steeds vaker opduiken in rouwadvertenties. Blijkbaar zijn er meer die graag koketteren met de dood.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten