feest?

Natuurlijk had ik beter moeten weten. Maar na de tweede brief van school en de moeite die ik gedaan had om op het laatste moment een kaartje te krijgen, gingen Paula en ik gisteravond toch naar Dream-City in de Ahoyhal. Daar zou een swingend feest georganiseerd worden voor zowel docenten als leerlingen. De kaartjes waren € 10,- als je ze via de school bestelde en je betaalde wat meer als je ze ergens anders kocht.
Paula had eigenlijk wel wat anders aan haar hoofd door de onverwachtse dood van Jan. Uiteindelijk kwamen we overeen dat ik in mijn eentje verder zou gaan en zij bij het station de tram terug zou nemen.
Bij de ingang van de Ahoyhal werd iedereen tot bijna in de bilnaad gefouilleerd. De joker die mij visiteerde had voorheen blijkbaar in de bajes gewerkt want hij onderzocht werkelijk alles, tot en met de inhoud van mijn portemonnee toe. Ik wist niet waar hij naar op zoek was, maar hield voor de zekerheid zijn handen goed in de gaten toen hij door de bankbiljetten bladerde.
Eindelijk mocht ik naar binnen. Ik voelde mij behoorlijk opgelaten. Een dergelijke vernederende behandeling ben ik niet gewend, al heb ik vele jaren geleden bij een bezoek aan Neil Young aan de Ahoyhal een zelfde grondig onderzoek meegemaakt.
Binnen gekomen ging ik op zoek naar collega’s maar ik kwam er niet één tegen. Dwalend door de zes grote zalen, waar een soort van hakketakketering muziek werd gedraaid, telde ik een paar honderd leerlingen en evenveel beveiligingspersoneel en ik kreeg de indruk dat het feest nog moest beginnen. Het was inmiddels zeven uur ’s avonds en het openingsprogramma met Chuckie was om vier uur geweest. Wat was er in de afgelopen drie uur gebeurd?
Nergens een bekend gezicht. De leerlingen die ik tegen kwam waren van andere opleidingen. Natuurlijk niet zo vreemd dat ik mij voelde als een bezoeker van een andere planeet. Na een half uur had ik het wel gezien en besloot om weg te gaan. Blijkbaar was ik de eerste die vroeg naar de uitgang, want de beveiligers aan wie ik vroeg waar de uitgang was keken mij en elkaar verbaasd aan. Een jongen was zo vriendelijk om mij te adviseren via de ingang naar buiten te gaan. En dat ging probleemloos.
Buiten gekomen ademde ik de frisse lucht met volle teugen in. Binnen zou het feest of wat er voor doorging nog uren door gaan maar gelukkig zonder mij. Ik was blij dat Paula al eerder was afgehaakt. Opnieuw nam ik mij voor om voortaan ver uit de buurt te blijven van wat anderen een ‘waar hoogtepunt’ noemen waarbij ‘niemand zich dan ook één moment zal vervelen’ en meer van die onzin, zoals door onze bestuursvoorzitter zo mooi gezegd werd in de folder waar het hele gebeuren werd aangeprezen. Ik begin blijkbaar te oud te worden voor die flauwekul.