De hoofdredacteur van dit blog en fervent groupie en stalker heeft mij gevraagd om mijn feuilleton in de ikvorm te schrijven. Ik heb hierover nagedacht en ik besef dat ik eigenlijk weinig keuze heb. Ik zie het als een uitdaging om wat ik geschreven heb over Piet nu door diens ogen op te schrijven. Bovendien wil ik die ene lezer graag behouden. Even heb ik nog overwogen om te emigreren, maar Paula merkte terecht op dat ik zoals altijd in mijn reactie op gebeurtenissen waar ik eigenlijk geen raad mee weet, te veel doorschiet. Maak je toch niet zo druk, zei ze en toen heb ik mijn koffer maar weer uitgepakt en terug gelegd op de vliering. Dat ik weinig ruggengraat heb was velen al bekend en daarom gaan we terug naar het moment dat Piet het licht in huis uit doet en de gordijnen opzij schuift.
Het is stil in huis. Het is elke avond stil in huis nu Greet er niet meer is. Daarom ga ik ’s avonds het liefst de deur uit. Ik kan niet zo goed tegen de stilte. Vanavond was er een programma op tv over die film van die man die steeds vreemd ging terwijl zijn vrouw aan kanker lag te sterven. Carice van Houten speelt die vrouw. Best wel een lekker wijf, die Carice. Mooie borstjes. Lieve blik in haar ogen. Wie had er ooit gedacht dat onze Minoes nog zo beroemd zou worden? Ik moest natuurlijk weer huilen omdat ik gelijk moest denken aan Greet. Die had weliswaar geen kanker, maar dood gaan aan de Mexicaanse griep is ook geen lolletje.
Mijn koffer heb ik gepakt en bij de deur gezet. Paspoort en geld zitten in mijn jaszak. Mijn God, wat een kutweer. Volgens mij heeft het vandaag echt de hele dag geregend. Ik zal straks eens op internet kijken wat het weer in Delhi is. Greet hield dan wel niet van reizen maar nu gaat ze gewoon met me mee in mijn koffer. Of zal ik haar meenemen in mijn handbagage?
Het is nu twaalf uur. Zouden er nog veel mensen wakker zijn in de straat?
Ik doe het licht uit, schuif de gordijnen opzij en kijk schuin naar beneden de straat in. Het lijkt of de meeste mensen nog wakker zijn. Daar zitten ze zelfs nog te kaarten. Gezellig.
Hé, daar heb je dat jonge ding van de overkant. Ik denk dat ze een jaar of zestien is. Ja meisje, tijd om naar bed te gaan. Waar kijkt ze nu naar? Ze kan me onmogelijk zien. Waarom kijkt ze dan zo mijn richting uit? Zou ze me toch zien? Waarom gaat ze nu weer weg? Leuk zo’n jonge meid. Moet alles nog ontdekken. Jammer dat Greet en ik zelf nooit kinderen hebben gehad.
Daar is ze weer. Is ze nu naakt? Het zal toch niet? Mijn God, ze drukt haar bovenlijf tegen het raam. Lijkt me erg koud. Doet ze dat voor mij? Ik zie niks. Alleen een silhouet. Oh, nu stuurt ze me een zoen. Ze ziet me blijkbaar wel. Hé, dat is jammer. Waarom trekt ze nu de gordijnen dicht?
Dat was snel voorbij. Zou ze nog terugkomen? Lekker bijdehand ding. Zouden haar ouders eens moeten weten…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten