Impasse.

Hé Lucia, kijk eens naar mijn billen. Het donkere meisje op haar rode hakjes leunt licht naar voren, duwt haar billen naar achteren en draait zich een kwartslag om naar haar vriendin.
Oh, Angela, ze zijn weg, roept Lucia vol verbazing. Komt dat door de sportschool?
Angela grijnst. Drie keer per week een uurtje Zumba, meisje. Ik ben in twee maanden tijd bijna tien kilo kwijt geraakt. Het vet verdwijnt waar Zumba verschijnt. En ze schudt even wild met haar heupen.
Weet je wie er gisteren bij mij is komen slapen? vraagt Lucia. Joyce en haar nieuwe vriend.
Het hele bed stonk naar kut. Beiden schieten in de lach.
Daar kwam de tram. De dames duwen hem bijna ondersteboven als ze instappen. De deuren gaan dicht en hij blijft alleen achter bij de halte. Hij heeft nog geen besluit genomen. Als hij de volgende tram neemt dan kan hij nog ruim op tijd zijn. Maar eigenlijk overweegt hij om zich ziek te melden. Het is weliswaar niet zijn stijl maar hij ergert zich er aan dat bij het minste of geringste zijn collega’s ziek zijn. Hij weet bijna zeker dat ze dan gewoon geen zin hebben om te komen werken.
En met die Mexicaanse griep was het helemaal raak.
Zijn voeten lopen al weer in de richting van zijn huis. Hoewel hij het zelf nog niet door heeft, heeft hij al een besluit genomen.

Nadat hij zich ziek heeft gemeld kruipt hij achter de computer. Er is slechts één mailtje. Hij ziet dat het van de werkgroep is, die de wijk voor verpaupering wil behoeden. Hij weet dat de werkgroep uit drie goedwillende oudere mannen bestaat, die verder toch niets te doen hebben. Hij opent het mailtje en leest: Geachte wijkbewoners.
IN WAT VOOR EEN WIJK LEVEN WIJ ???????
Zoals jullie merken is er elke dag vernieling aan de plantenkuipen.
Elke morgen moeten wij een aantal planten en aarde terug zetten.
Als dit een probleem blijft dreigen de bakken te gaan verdwijnen.
Laten we allen attent zijn en proberen dit tegen te gaan.
Teleurgestelde werkgroep.
Hij schiet in de lach. Natuurlijk heeft hij dit zien aankomen. Wat hadden ze anders verwacht?
Zijn vrouw had hem al gevraagd of ze niet samen zo’n bak in de tuin konden zetten. Ze vond ze best mooi met al die bloemen en planten er in. Hij had haar uitgelegd dat ze dit als diefstal konden beschouwen en ze was er niet meer op terug gekomen.
Hij schenkt zichzelf een kop koffie in. Zijn vrouw is naar haar werk en komt pas vanmiddag thuis. Ze zal wel verbaasd zijn dat ik thuis ben, denkt hij. Maar misschien begrijpt ze het ook wel. Hij zit de laatste tijd niet zo goed in zijn vel en daarbij komt dat van hem verwacht wordt dat hij over enkele weken het toneelstuk klaar moet hebben dat ze altijd in januari voor de ouders opvoeren. En hij heeft nog geen idee waarover hij dit schrijven zal. Werkelijk geen idee.