Verwacht jij nog Télécomse toestanden bij de reorganisatie van jullie ROC? vraag ik de oude man. Daar hebben zoals je misschien wel weet in het afgelopen anderhalf jaar 23 werknemers een eind aan hun leven gemaakt. Ik vlieg zoemend een rondje om de lamp boven de keukentafel en strijk dan neer op het tafelblad.
Oh, dat is het typische Franse temperament, reageert hij. Savoir vivre, savoir mourir. Zo doen wij dat niet in Nederland. Natuurlijk zijn er bij ons ook stevige reorganisaties gaande, hebben veel mensen last van de werkdruk en is het niet moeilijk om aan te geven waarin het management tekort schiet. Maar vergeet niet dat dit altijd al zo bij ons is geweest. Wij zijn er, om zo te zeggen, als werknemers vanaf dag één mee vertrouwd.
Ooit werd ik eens uitgenodigd door twee adjuncten die vonden dat ik niet zo ad-hoc bezig moest zijn. Ze waren het er wel mee eens dat dit soms noodzakelijk was, maar zij bezwoeren mij met droge ogen dat dit anders zou worden. Beiden zijn nu al jaren weg. Eén van hen is zelfs burgemeester geworden. Maar ook hierna is er niet veel veranderd. Wèl in de organisatie, maar niet in de veranderingsmentaliteit. Als in de komende jaren de organisatie de buikriem zal moeten aanhalen zullen we het merken.
Het lijkt er op dat ons bestuur met de donkere wolken aan de horizon nog net even haar plannetjes uitgevoerd wil hebben. Men voelt de hete adem van de komende bezuinigingen in de nek. Straks is daar waarschijnlijk geen geld meer voor.
Nee, docenten zullen zich gewoon wat vaker ziek melden of de deur van hun kamer eerder dicht doen. Leerlingen gaan dan altijd naar een kamer waarvan de deur wel open is en vragen aan een collega waar de betreffende docent uithangt. En die weet dat natuurlijk ook niet.
Ik zou niet één geval weten waarin de veranderingen bij ons mensen ertoe zou hebben gebracht om uit het raam te springen. Zeker onder degenen die de veranderingen moeten aansturen zijn er genoeg die zich getroost voelen met de wetenschap dat zij niet de enigen zijn die er af en toe een potje van maken. Ook zij zullen dus niet naar beneden springen.
Overigens heeft de chaos van het moment daar misschien niet zoveel mee te maken. Ik kan dat niet overzien. Wat ik wèl weet is dat mijn collega’s ’s avonds met heimwee steeds weer de vakantiefoto’s bekijken en zichzelf daarbij voorstellen dat ze nog aan het strand liggen, of door vreemde stadjes struinen.
Wat betekent dat nu voor de leerlingen, vraag ik.
Ik zou het niet weten. Is dat echt belangrijk? Ik geef toe dat ze recht hebben op een veilige en overzichtelijke leeromgeving, maar zouden er nog scholen zijn dit aan kunnen bieden?
Met een beetje pech scharen zij zich straks achter de eindeloze rijen met pillenslikkers en zenuwlijders waarvan onze samenleving vergeven is. Ik hoop het niet voor ze. Waar ze zich op andere plekken op deze wereld druk maken om een lege maag maken ze zich hier druk over merkkleding, telefoontjes, bijbaantjes, roosters die niet kloppen, teveel tussenuren en noem maar op. Het leven is nergens perfect. Je kunt er misschien wel naar streven, maar je moet je er niet al te druk over maken. Degenen die het redden zijn degenen met een boord voor de kop, haar op de tanden, een gladde rug en, wat soms ook helpen kan, een grote mond, stevige ellebogen of een bruine tong. Freaks waarin de evolutie niet heeft voorzien, anders waren we allemaal zo wel ter wereld gekomen.
Jij bent echt hopeloos, zeg ik de oude man. Zijn er nog mensen die jou serieus nemen?
Ze moeten zichzelf serieus nemen, reageert hij. Maar niet te serieus. Ik heb het recept voor mezelf al jaren geleden gevonden. Wat voor de een gif is, is voor de ander medicijn. En andersom. Jij moet er dus voor jezelf achter komen wat jij op een bepaald moment nodig hebt. Zo heb ik besloten om een tijdje te stoppen met blowen en weer dagelijks twee keer te mediteren. Dat heb ik nu nodig. En in oktober ga ik een weekje vasten.
En als ik me dan weer helemaal tiptop voel ga ik weer eens langs bij Theo en Yvonne om me knetterstoned te roken als aanloop naar een nieuwe periode, waarin ik de dag afbouw met een stevige stick. Geen slecht vooruitzicht moet ik zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten