Het is avond en natuurlijk zit de oude man weer achter zijn PC.
Oud worden heeft zijn charme, zegt hij en schenkt zichzelf een glaasje wijn in.
De meeste mensen vinden oud worden een ramp, zeg ik.
Dat komt omdat de samenleving er de nadruk op legt dat je jong en aantrekkelijk moet zijn om je succesvol en gelukkig te voelen. Als de vergrijzing doorzet zul je zien dat er positieve aandacht zal ontstaan voor de ouderdom. Gewoon, omdat er aan verdiend kan worden. Je ziet nu al een toename van reclame die gericht is op ouderen. Ouderen worden belangrijk.
Niet om je af te schrikken, maar ik heb nog wel wat verhaaltjes over ouderen die je misschien minder leuk zult vinden, zeg ik. Vertel, zegt de oude man.
De OV-chipkaart.
Ik ben mijn OV-chipkaart vergeten, zegt ze. En mijn portemonnee. De oude vrouw kijkt de jonge allochtone controleur ontwapenend aan. Ze verschuift de rollator die midden in het gangpad staat zodat anderen er nu wel langs kunnen.
Betalen mevrouw of er uit, krijgt ze als reactie.
Het zijn maar drie haltes. Ik ga naar mijn man die in een verzorgingstehuis zit.
Betalen of er uit, klinkt het opnieuw.
Nu wordt ze boos.
Jongeman, het zijn maar drie haltes. Maak je niet zo druk. je hoeft het toch niet zelf te betalen…
Dat had ze niet moeten zeggen. De tram stopt en de deuren gaan open om mensen in te laten.
Ogenblik bestuurder, roept de controleur naar voren. Hij pakt de rollator, zegt één, twee, drie en gooit deze dan door de geopende deuren naar buiten.
De oude vrouw verstijft. Het dringt nog niet helemaal goed tot haar door wat er gebeurt.
De weinige andere mensen in de tram kijken verbaasd toe. Zoiets hebben ze nog niet eerder meegemaakt. Maar niemand staat op om haar te helpen.
Gaat u zelf of wilt u een handje geholpen worden?, vraagt de controleur en kijkt haar lachend aan. Dit is nog eens iemand die lol heeft in zijn werk.
Omdat ze geen aanstalten maakt om op te staan pakt hij haar bij haar bovenarm en trekt haar overeind. Dit kost hem enige moeite want zoals veel oudere vrouwen is ze aardig uitgedijd. Nu staat ze naast de bank en houdt zich vast aan een stang. Nog steeds doet ze geen poging om uit te stappen. Ze is helemaal ontdaan door wat er gebeurt.
Dan pakt de controleur haar opeens met zijn rechterhand in haar kraag en met zijn linkerhand bij de bovenkant van haar rok. Het gaat allemaal zo snel dat ze geen tijd heeft om tegen te stribbelen. Ze laat de paal los. De scène met de rollator herhaalt zich, alleen is het deze keer de oude vrouw die door de open deuren naar buiten gesmeten wordt. Ze komt naast de rollator terecht, draait zich een kwart slag om en zit met gespreide benen op de grond, haar bruine steunkousen van onder haar rok als houten stokken schuin naar voren gestrekt. Haar ogen staan wagenwijd open van verbijstering.
Vuile Turk, roept ze machteloos en zwaait met haar vuist.
Marokkaan, reageert hij laconiek. De deuren gaan dicht en de tram rijdt weer verder. De mensen duiken met hun neus in de krant en doen alsof ze niets gezien hebben.
De controleur kijkt ze allemaal eens goed aan en roept dan: Is er nog iemand die misschien een kaartje wil kopen?
De oude man heeft aandachtig geluisterd. Is dit echt gebeurd, vraagt hij?
Ik heb nog twee verhaaltjes, maar die vertel ik wel een volgende keer, zeg ik hem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten