Dat is heel veel geld, zeg ik tegen de oude man. Mensen doen alles voor geld, hè? Vooral als het veel is. Ik zag in het Akasha-archief dat in een niet zo verre toekomst mijn nageslacht jullie dankbaar zal zijn voor het omploegen van deze aarde tot één grote mesthoop, waarop de lijken massaal liggen te verrotten. Geen onsympathiek gebaar. Maar ga verder met je verhaal.
De oude man gaat niet op mijn opmerking in.
Het is zeker veel geld, is zijn reactie. Maar ik had er eigenlijk geen zin in. Wel om te duiken, maar op zoek gaan naar een schat? Dat leek toch een beetje op werken. Tenslotte was ik daar met vakantie en langer dan een week wilden Paula en ik niet in Ao Nang blijven. Thailand is mooi en groot. Als je er maar vijf weken bent moet je je tijd goed gebruiken. De kans om zo’n schat te vinden in een paar dagen is natuurlijk reuze klein.
Dus je hebt zijn voorstel afgeslagen? vraag ik hem.
Ik heb hem hetzelfde gezegd als tegen jou. Dat ik op vakantie was. Hij bleef er heel ontspannen onder. Maar die Joep is zo slim, hè. Daar heb je geen idee van.
Hoezo? vraag ik.
Hij had daar natuurlijk zijn contacten. De volgende morgen werden we door een ander Hollands stel opgehaald met een jeep en zijn we naar Phuket gereden. Het waren een zekere Theo en Yvonne. Ook leuke mensen. Hij was een muzikant die daar een eigen opnamestudio had en af en toe ook optrad in de vele barretjes die je in die omgeving vinden kunt en waarvan er nu veel gesloten waren in verband met het seizoen. En zij was geloof ik een soort psychotherapeute. Zeker weet ik dat niet, maar ze had in Nederland in verschillende psychiatrische inrichtingen gewerkt. Dat begreep ik er tenminste van.
Onderweg vertelde Theo dat mensen hem vroeger aanzagen voor de zoon van Simon Vinkenoog.
Simon wie?, vraag ik.
Ach, daar weten strontvliegen natuurlijk niets van. Je moet maar eens naar informatie over hem zoeken in dat archief van jou.
Yvonne zat glunderend om zich heen te kijken. Alsof ze in tijden niet buiten was geweest.
Paula lag te slapen. Dat doet ze altijd als ze in een auto zit. Kunika had haar hoofd op de brede schouders van Joep gelegd die ons reed en knabbelde af en toe aan zijn oorlelletje waardoor de Jeep soms gevaarlijk begon te slingeren.
Ik vertel je dit zodat je een beetje weet hoe de reis verliep.
Ruim drie uur nadat we waren vertrokken kwamen we in Phuket aan. Daar checkten we in bij een hotelletje waar we één nacht zouden blijven slapen.
Achter een biertje gezeten met uitzicht op de stijl uit zee oprijzende eilandjes stelde Joep voor om naar een hanengevecht te gaan.
Dit leek de dames niets en afgesproken werd dat zij gezellig zouden gaan shoppen terwijl de heren hun eigen plan zouden trekken. Theo had als vegetariër zijn bedenkingen, maar liet zich door Joep overtuigen dat de eigenaren van de hanen gelijk ingrepen als zij zagen dat hun haan aan de verliezende hand was. De beesten werden juist uitstekend verzorgd en zo’n vechtpartij stelde hen juist in staat om status te verwerven. En natuurlijk veel geld voor zijn eigenaar. Dit wordt een gebeurtenis die jullie niet snel zullen vergeten, zei Joep tegen ons. Hij kon toen niet vermoeden hoe zeer hij gelijk had.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten