Monodialoog.

Jij kan makkelijk praten. Het klinkt als een verwijt en zo is het ook bedoeld. Ik lees je stukjes wel eens op je weblog en ik heb inmiddels wel door wat voor iemand jij bent.
Ik haal mijn schouders op. Is dat dan zo belangrijk? vraag ik.
Natuurlijk. Eerst nam ik je verhaaltjes en commentaren nog serieus. Die jongen heeft er kijk op, dacht ik. Maar inmiddels weet ik wel beter. Je bent gewoon een pedant, seksbelust kereltje, dat niets en niemand serieus neemt. Hoe kun je dan verwachten dat anderen jou wel serieus nemen?
Anderen? Wie zijn dat? Dit weblog wordt echt niet door zo veel mensen gelezen. Ik heb zegge en schrijve één fan, die mijn stukjes pas leest als hij beneveld en niet al te kritisch is. En daarnaast zijn er leerlingen en oud-leerlingen die er wel eens een blik op werpen, maar in de eerste twee zinnen moeten geen moeilijke woorden staan, want dan haken ze gelijk weer af.
Dat bedoel ik nou. Je kunt wel merken dat je voor de klas staat. Wat beeld je jezelf eigenlijk wel in?
Mij hoor je niet zeggen dat ik mezelf pedant vind. Dat zijn jouw woorden. Het is bovendien een feit dat mijn leerlingen zich laten afschrikken door moeilijke woorden en lange zinnen. Niemand heeft ze geleerd om in dat geval een woordenboek te raadplegen of de zin nog maar eens rustig over te lezen. Bovendien zijn er veel leukere dingen dan het lezen van mijn weblog.
Een seksbelust mannetje ben je anders wel.
Seksbelust? Je bedoelt geil. Ach, dat is maar bij vlagen. Het heeft ook geen zin om dit te ontkennen. Het is verder niet zo bijzonder. Ik schrijf er toevallig zo af en toe over. Zo tussen twee ejaculaties in. Anderen zijn er weer op hun manier mee bezig. Ik kan niet eens zo openhartig zijn als ik zou willen. Fantasie en feiten gooi ik daarom maar het liefst door elkaar. Anderen moeten dan zelf maar bepalen wat ze er van willen geloven.
En hoe zit het dan met je drugsgebruik? Je wilt toch niet beweren dat je daar ook over fantaseert?
Nee, ik doe daar in ieder geval niet moeilijk over. ’s Avonds voor het naar bed gaan neem ik graag een blowtje. Als ik mezelf hierna niet in de hand hou dan vreet ik achter elkaar de koekjestrommel leeg, als ik dat tenminste de avond er voor al niet heb gedaan. Vooral voor chocola moet ik dan uitkijken. De volgende ochtend heb ik dan van die kleefpoep en ik verzeker je dat dit niet zo prettig aanvoelt.
Ik heb nu ook weer veel te veel zoetigheid in huis gehaald voor de feestdagen. Ik baal er daarom wel van dat het zo heeft gesneeuwd. Als ik ren dan raak ik mijn pondjes wel kwijt, maar dat is nu niet het geval. Al weet ik mijn gewicht mooi op vijfenzestig kilo te houden.
Morgen ga ik toch proberen om een uurtje te rennen. Ik mis mijn ‘runners high’. Ja, ik ben verslaafd aan de endorfine die mijn lichaam aanmaakt tijdens het rennen. Van de nicotine en de alcohol kan ik gemakkelijk afblijven. Soms gaan er maanden voorbij zonder dat ik blow en ook geen druppel alcohol drink. Stoppen, even omschakelen met mijn nachtrust en binnen enkele dagen functioneer ik weer zoals ik wil. Mijn omgeving denkt dat ik dan last heb van ADHD, maar dat komt omdat mijn basisenergieniveau erg hoog is.
Toch kan die troep niet goed voor je zijn.
Dat zal ik niet ontkennen. Beter voor mijn lichaam en natuurlijk ook voor mijn geest zou het zijn om niet te blowen, niet te drinken en matig te zijn met het gebruik van vlees.
Ik heb nooit de behoefte gehad om superman te worden en als ik zowel naar mijn lichamelijke als mijn geestelijke gezondheid kijk, dan mag ik niet klagen. Al jaren geen dokter gezien, misschien drie paracetamolletjes geslikt in de afgelopen vijf jaar en nog steeds een overtuigd agnost. Ik bedoel, hoe geestelijk gezond ben je als je in de bijbel, thora of koran gelooft? Het is nu eenmaal onmogelijk om het bestaan van hogere machten aan te tonen of te ontkennen. Ik mag graag degenen op de hak nemen die slaafs hun gebeden opzeggen zonder zich ooit echt in een Godsbestaan te hebben verdiept. Ik heb mystieke ervaringen genoeg gehad en nog dagelijks kan ik sprakeloos zijn van mijn eigen nietigheid in een zo groot onvatbaar universum. Het Boeddhisme spreekt me meer aan.

Het vermijden van al het foute gedrag,
Het ondernemen van het goede,
En het ontwikkelen van je eigen geest;
Dit is de leer van de Boeddha's.

Ik heb toch nog steeds het idee dat je niets of niemand serieus neemt.
Dat heb je goed gezien. Voor de vorm moet ik wel doen alsof, maar kijk nu eens goed; al die mensen die ons willen laten geloven dat ze zo bijzonder zijn, zijn toch net zulke stakkers als jij en ik.
Politici, popsterren, wetenschappers, schrijvers, (k)unstenaars….Je zou eens bij jezelf na moeten gaan waarom je hen zo bijzonder vindt. Je komt er dan achter dat dit allemaal pure projectie is. Jouw mening en die van mij zijn niet belangrijk. Hun mening ook niet.
Ik moest zo lachen toen ik hoorde dat men teleurgesteld was over de resultaten die bij de milieutop in Kopenhagen waren bereikt. Wat had men anders verwacht? Zijn de mensen nu werkelijk zo onnozel als ik vaak denk? Ja, jij zult dit wel weer pedant van me vinden, maar we zullen nu eenmaal met elkaar de harde les moeten leren die volgt uit de manier waarop wij al eeuwen lang onszelf, anderen en de aarde verwaarlozen. Daar is vrees ik geen ontkomen aan.
Ik hoop dat de overlevenden hierna genoeg gemotiveerd zijn om het niet alleen anders, maar ook beter te doen.
Oh, ja. Ik was vergeten te zeggen dat ik je ook een onverbeterlijke pessimist vind.
Dat klopt. Dat ben ik ook. Ik schrijf dat telkens weer. Onze hele programmering is er op gericht dat wij het op korte termijn steeds beter krijgen. En daarvoor moeten wij onze omgeving manipuleren. Sommigen geven de voorkeur aan het woord ‘beïnvloeden’, maar dat klinkt mij te bewust. Alsof wij weten wat goed voor onszelf is.
Heel onze communicatie met anderen is er op gericht anderen voor onze karretjes te spannen. Ik zeg niet dat dit verkeerd is, ik zeg dat je hier rekening mee moet houden. Onze evolutionaire bagage helpt ons kijken tot aan de horizon en niet daar achter. En dat breekt ons telkens weer op. We willen teveel in een te korte tijd met te weinig middelen en we weten niet eens precies wat we willen. Zie hier het menselijk dilemma in een notendop.
Je geeft dus toe dat je eigenlijk niet deugt?
Ik geef niets toe. Jij moet zelf maar uit mijn weblog opmaken of jij vindt dat ik deug.
Je bent in ieder geval hopeloos.
Misschien, maar mag ik nu ook eens wat over jou zeggen?
Ga je gang.
Ik vind dat je er erg leuk uitziet. Je commentaar op mij heeft me wel een beetje opgewonden.
En?
Eh…, zullen we samen een blowtje nemen en dan naar bed met elkaar gaan?