Integriteit.

Hij kijkt me aan als een verongelijkt kind. Maar Bart, zeg ik hem en ik zoek naar de woorden die het best tot uitdrukking brengen wat ik hem wil zeggen, jouw personeel krijgt maar een fractie per maand van wat jij verdient. Zij doen het gevaarlijke werk en jij gaat op kosten van het korps samen met je collega’s en jullie partners naar Zweden en Turkije. Iedereen noemt het snoepreisjes, maar jij en je collega’s noemen het dienstreizen.
Maar dat zijn het ook, zegt Bart. En vroeger had niemand daar problemen mee, maar tegenwoordig lijkt het wel of je jezelf overal moet voor verantwoorden.
Hij wijst de barman op zijn lege glas, die dit weghaalt en vervangt door een nieuw met een mooie schuimkraag.
Ik schud mijn hoofd. Je hebt aan de top toch een voorbeeldfunctie, Bart? Eerst dat rare declaratiegedrag. Ik hoorde dat één van de korpschefs zelfs zijn manchetknopen van meer dan € 1000,- had gedeclareerd. Dat kan toch niet?
Op dat punt ga ik wel met je mee, zegt Bart. Maar die ophef over die dienstreizen is schromelijk overdreven.
Noem het maar overdreven, zeg ik. Naar Turkije heeft dat dienstreisje meer dan een ton gekost.
Bart staart nors uit het raam. Het komt allemaal door de nederwiet. De georganiseerde misdaad verdient er miljoenen mee. Ze lachen ons gewoon uit.
Ik kijk hem verbaasd aan. Is dat het? Komt al dat gedoe voort uit een soort van jaloersheid?
Zijn het gewoon frustraties die de korpschefs in heel het land er toe brachten om een eigen invulling te geven aan het begrip integriteit?
Ik neem een slok van het koude bier. Heerlijk. Weet jij dat overal waar ik kom men zegt dat integriteit één van de speerpunten is van het beleid in de organisatie? Wij moeten onze leerlingen het verschil duidelijk maken tussen mijn en dijn. Van ons wordt verwacht dat we mensen afleveren die van onbesproken gedrag zijn. Wil je geloven dat mijn collega’s en ik dit bijna zien als onbegonnen werk? Een stel grote ratten brengen samen met vele andere ratten de wereldeconomie op de rand van de afgrond. Misschien zijn we er zelfs wel over heen maar heeft niemand dit nog in de gaten.
In eigen land zien we hoe een DSB-bank duizenden mensen in een situatie brengt waarin je zelf liever niet terecht komt. Hou me tegoed; daar zitten natuurlijk ook genoeg mensen tussen die hun situatie te danken hebben aan hun eigen hebzucht. Oh ja, en dan al dat nieuws over het Koninklijk Huis. Die zetten zichzelf ook in de etalage te kakken.
Maar dat de korpschefs nu zo negatief in het nieuws komen…En dan zeg jij dat dit eigenlijk komt door de nederwiet. Ben je soms een beetje stoned, Bart?
Bart lacht. Oké, ik geef toe dat het daar niet aan ligt. Je weet toch zelf ook wel dat mensen aan de top soms erg overmoedig worden en gaan geloven in het beeld dat hun personeel van ze heeft. Ik weet wel dat wij niet anders zijn, maar je wilt dat natuurlijk wel graag geloven. Vertel het maar aan niemand verder, maar sommige van mijn collega’s zijn zulke rukkers dat ze niet alleen eelt hebben op hun ziel maar ook tussen hun vingers. Maar ja, je gaat je eigen nest niet bevuilen dus voor het publiek vormen we één front. Ik heb in je blog wel eens gelezen dat je denkt dat ze jou niets meer hoeven wijs te maken en dat je nergens in gelooft. Kerel, je zou eens moeten weten. Overal waar mensen de macht hebben en niet voldoende worden gecontroleerd doen ze waar ze zin in hebben. Geloof mij, je weet nog niet half. Het is vele malen erger dan je denkt. Maar hoe erg, dat zul je waarschijnlijk nooit te weten komen.