Het kamp

Omdat het geen tijd is om te praten maar om te neuken, besluit ik haar nu niet te vragen hoe het komt dat zij Nederlands spreekt. Dat kan straks nog wel.
Dit is werkelijk een geweldige situatie. Er gaat immers niets boven een combinatie van goede seks en goede drugs. Natuurlijk heb je ook combinaties van slechte seks en goede drugs en goede seks en slechte drugs. Maar dat risico ben ik best bereid te nemen.
We kruipen op de achterbank en kleden elkaar uit. Wat een fantastisch zachte huid heeft die meid. Alles aan haar is stevig, alles aan haar is mooi.
De afgelopen weken waren zonder seks, al had mijn celgenoot wel geprobeerd om mij in de tweede week dat ik er zat te verkrachten. Door mijn tegenwerking had ik wel een kans laten liggen. Om toekomstige amoureuze toenaderingen te ontmoedigen, sloeg ik hem zo hard dat hij verschillende ribben en een arm brak. Ik had mezelf hier helaas ook mee, want nadat hij een week later uit de ziekenboeg kwam, lag hij de hele dag te kreunen en hield hij mij ’s nachts met zijn gejammer uit mijn slaap.
Vreemd genoeg werd ik voor mijn daad niet gestraft. Men begreep blijkbaar heel goed wat er was gebeurd.
Ook Juanita is zo te zien al weken niet van bil geweest. En we gaan daarom als wilde beesten te keer. De stevige schokbrekers van de jeep worden opnieuw op de proef gesteld, maar de tocht omhoog heeft al laten zien dat ze heel wat kunnen hebben.
Nadat ons feestje voorbij is, vraag ik haar hoe het komt dat ze Nederlands spreekt. Ze vertelt me dat ze een Hollandse moeder heeft, ook al is ze hier geboren.
Ik vraag haar gelijk waarom ze me heeft meegenomen en waar we naar toe gaan. Ze zegt dat ik iemand een groot plezier heb gedaan en dat die persoon mij persoonlijk wil bedanken. Ik begrijp niet waar ze het over heeft. Het enige wat ze verder kwijt wil is dat we op weg zijn naar haar compañeros in het bos.
Een half uur later rijden we verder. De weg voert nu tussen de bomen door. Het woud wordt dichter en van een echte weg is geen sprake meer.
Ik ben nog steeds aan het trippen op de blauwe pil, al heb ik geen idee wat ik heb geslikt.
De lucht is klam en ik voel het zweet op mijn rug staan. Ik ben een beetje onpasselijk van het rijden en als Juanita opnieuw stopt, maak ik van de gelegenheid gebruik om eens stevig over mijn nek te gaan. De paar bananen die ik onderweg naar binnen heb gewerkt komen er in een papje weer uit. Hierna voel ik me beter.
Ze lacht als ik weer instap. Ik krijg weer zin, maar Juanita heeft andere plannen. Ze pakt haar telefoon en ik hoor haar aan iemand vragen of ze opgehaald kan worden.
Nog geen kwartier later komen er twee mannen op paarden aan die ons gebaren hen te volgen met de jeep.
We gaan van het pad af en rijden nu langzaam dwars door laag struikgewas. Al snel komen we bij een grote open plek, waar allemaal donkergroene legertenten staan.
Als we uitstappen komt er een enorme man met een grote donkere baard op ons af. Net als al de andere mensen die ik zie, draagt hij een uniform. Hij straalt een enorm gezag uit en ik vermoed dat deze guerrillero de baas is van de groep strijders die zich hier heeft verzameld.
Juanita loopt met snelle passen op hem af en tot mijn schrik slaat de reus zijn armen om haar heen en drukt haar tegen zich aan. Als dit haar man is dan heb ik een groot probleem.