Klimaatveranderingen.

Met Kopenhagen voor de deur besteed ik in mijn blog ook wat aandacht aan het klimaat.
Want net als velen heb ook ik een mening die er niets toe doet. En de meningen die er wel toe doen hebben meestal een kort bestaansrecht.
Zo kan Al Gore als brenger van het slechte nieuws het bij veel mensen niet goed meer doen. Velen verwijten hem dat zijn lezingen hem geen windeieren hebben gelegd en dat hij er alleen op uit zou zijn om zijn zakken te vullen. In de “Krant voor zwakker Nederland” noemen veel lezers hem zelfs een charlatan die doet aan ordinaire bangmakerij.
De verwachte klimaatcatastrofes blijven blijkbaar voor deze mensen te lang uit en ook al is het tegendeel aangetoond, velen geloven oprecht dat er geen bewijzen zijn dat de klimaatsveranderingen voor een deel op conto van de mens geschreven kunnen worden.
Helaas laat de geschiedenis zien dat de massa zich vaker heeft vergist. Meestal met destraseuze gevolgen. Velen onder ons zien lijdzaam toe dat de strop om hun nek langzaam maar zeker strakker wordt aangetrokken. Als het tot hun botte hersens doordringt dat ze gewurgd worden is het te laat.
Dat de milieuverontreiniging wel een gevolg is van het menselijk handelen is moeilijker te ontkennen. Maar ook hier zullen veel mensen niet lang bij stil staan. Zij hebben het te druk met het vervuilen van hun omgeving en zijn verontwaardigd als zij daar op worden aangesproken. Onder vrijheid verstaan zij dat ze immers mogen doen wat ze willen en ze vinden dat niemand zich met hun gedrag bemoeien mag. Hoe aandoenlijk en kortzichtig.
Ja, ik ben vandaag weer in een uitgesproken pessimistische stemming. Misschien omdat het al de hele dag regent en ik behoefte heb aan wat zon. Maar is het zo vreemd dat ik mij zorgen maak over het wrede lot dat ons en onze kinderen mogelijk te wachten staat?
Het is mensen blijkbaar eigen om te dansen op de rand van de vulkaan. Niemand kan immers precies voorspellen wanneer hij uit zal barsten. En de dansers gaan er van uit dat het misschien nooit tot een uitbarsting zal komen.
De vraag of deze wereld met een flinke knal of langzaam aan zijn eind zal komen is actueel.
In de film “2012” gebeurt dit met een knal, maar zelf verwacht ik dat het geleidelijk zal gaan.
Als gecertificeerd doemdenker voorspel ik ook altijd dat het gaat onweren zodra er op een mooie zomerdag wolken aan de blauwe hemel verschijnen. En soms heb ik daar gelijk in. Meestal gelukkig niet. Ook nu hoop ik dat ik mij vergis. En is de mensheid veel verstandiger dan je uit het gedrag dat zij vertoont zou kunnen opmaken. Maar eerlijk gezegd weet ik wel beter.