Bezoek

De grote keukentent. Daar hangt een zware koperen bel voor het eten. Ik ren naar de tent, maak de bel los en neem hem mee naar buiten. Ik zwaai hem woest heen en weer en het stille kamp verandert in no time in een heksenketel. Bewapend met machinepistolen rennen de soms halfnaakte guerrillero’s naar de bosrand, waar zij positie innemen tussen de bomen.
Over en weer worden er commando’s en signalen uitgewisseld. Iedereen is bloednerveus en bang dat straks de pleuris losbreekt.
De helikopter is nu heel dichtbij, maar nog steeds niet zichtbaar. Hij hangt ergens in de buurt stil in de lucht en in gedachte zie ik hoe zwaarbewapende soldaten zich langs een touw naar beneden laten zakken en misschien op nog geen vijfhonderd meter hier vandaan zich in onze richting begeven. Ook Alonso houdt er rekening mee dat we straks misschien van boven en vanuit het woud worden aangevallen. Hij vraagt of ze de gouverneur bij hem brengen.
Vincente beseft dat er mogelijk een bevrijdingsactie op komst is en ik zie aan de angst in zijn ogen dat hij verwacht het er niet levend af te brengen.
Jij blijft bij mij in de buurt, zegt Alonso en hij kijkt Vincente met een donkere blik aan. Mocht je plannen hebben om weg te lopen…Hij richt zijn geweer op de rechtervoet van Vincente en haalt de trekker over. Er klinkt een harde knal en Vincente geeft een gil van pijn. Hij zakt door zijn knieën en valt kermend op de grond. Ik raad je aan om geen geintjes uit te halen, vervolgt Alonso op rustige toon. Hij gooit mij een pistool toe. Schiet hem neer als het nodig is, zegt hij op dezelfde kalme toon tegen mij. Hij is nu jouw gevangene.
Het gaat me allemaal te snel. Gisteren zat ik ongeveer om deze tijd nog in de cel, nu ligt mijn boosdoener kreunend aan mijn voeten. Hoe werkt dit ding? , vraag ik Alonso, die mij uitlegt dat ik de veiligheidspal eerst naar beneden moet schuiven en dan pas kan schieten.
Het zware geronk komt weer langzaam dichterbij. Boven de kruinen van de bomen verschijnt dan toch nog onverwachts een kleine gele helikopter. Alonso pakt een verrekijker en zegt even later verrast Hé, dat is de televisie. Iedereen krijgt het signaal om niet te schieten. Men is opgelucht dat we blijkbaar niet worden aangevallen. De helikopter landt op de open plek en terwijl de wieken nog draaien, stappen er een man en een vrouw uit. Guerrillero’s lopen op hen af en nemen hen mee in onze richting. De man draagt een grote camera en de vrouw een opnameapparaat met een microfoon. Alonso loopt ze tegemoet en laat mij achter bij Vincente. De kleine dikke man ligt nog steeds te kermen en ik heb met hem te doen.
Rustig maar, zeg ik hem. Het is de televisie. Misschien word je straks geïnterviewd. Ik haal een kammetje uit mijn kontzak en reik hem dit aan. Laat die voet nu maar even. Als je haar maar goed zit.