Genoegdoening

Gelukkig blijkt de reus niet haar echtgenoot maar haar vader te zijn. De man schudt me hartelijk de hand. Hij stelt zich aan mij voor als Alonso en gebaart me om hem te volgen. Juanita verdwijnt in één van de tenten om zich op te frissen en ik volg haar vader over het terrein naar een apart staande tent. Een guerrillero met een kalashnikov zit naast de tent op een boomstronk een sigaretje te roken.
Ik wil je aan iemand voorstellen, zegt Alonso tegen mij. Ik denk dat jullie elkaar al eens eerder hebben ontmoet. Aquila, haal onze vriend even. Aquila gaat de tent binnen en komt even later met een kleine dikke man naar buiten. Mijn mond valt open van verbazing. Daar staat de man aan wie ik mijn veroordeling heb te danken, de vader van Cirilo. De laatste keer dat ik hem zag was ruim een maand geleden in de rechtszaal, waar hij als getuige verklaarde dat Cirilo van onbesproken gedrag was en dat ik levenslang verdiende. Zo trots en hoogmoedig als hij toen was, zo verslagen ziet hij er nu uit. Het chique krijtpak dat hij toen droeg is gehavend en vuil. Hij is ongeschoren en op zijn wang zit een vers litteken. Ik vermoed dat hij zich verzet heeft bij zijn aanhouding.
Hij herkent me gelijk en ik zie dat hij net zo verbaasd is als ik. We kijken elkaar zwijgend aan. Ik weet niet zo snel wat ik zeggen moet. En Vincente, want zo heet hij, houdt zijn mond dicht omdat Alonso hem nog geen toestemming heeft gegeven om zijn mond open te doen.
Dit is ook het moment dat Alonso mij hartelijk en uitvoerig bedankt omdat ik Cirilo het ziekenhuis heb ingeslagen. Op een avond was ik aan het stappen toen hij mij op straat tegen hield en mij om een vuurtje vroeg. Ik zei hem dat ik dit niet bij me had, waarop hij zijn schouders ophaalde, zich van mij afwendde en mij onverwachts bij de keel greep. Ik reageerde automatisch en pakte razendsnel zijn rechterhand met mijn duimen onder zijn pols. Met mijn rechterknie stootte ik hem in zijn kruis en toen hij mij geschrokken en met een van pijn vertrokken gezicht los liet, trok ik zijn rechterarm naar voren en draaide de pols licht omhoog naar mij toe. Hierdoor moest hij voorover buigen, zodat ik mijn linker elleboog, die ik eerst een klein stukje naar voren had getrokken, vol op zijn neus neer kon laten komen. Ik hoorde iets kraken, maar het karwei was nog niet af. Met mijn rechterhand greep ik hem bij zijn haar en trok hem naar mij toe, waarna ik mijn rechterknie met kracht tegen zijn gezicht sloeg. Dit alles verliep bijna geruisloos en duurde nog geen tien seconden. Toen ik zijn haar losliet viel hij met zijn gezicht naar beneden op de grond. Hij was toen al bewusteloos. Vanaf mijn tiende hadden mijn ouders mij naar jiujitsu gestuurd en al vaker was ik hen hiervoor dankbaar geweest.
Ik was flink geschrokken maar mankeerde niets. Daarom beschouwde ik de zaak als afgedaan en vervolgde mijn weg naar mijn hotel.
Tegen een uur of twaalf werd ik ruw van mijn bed gelicht en door vier agenten meegenomen.
Aanvankelijk begreep ik niet wat er aan de hand was, totdat mij werd duidelijk gemaakt dat ik de zoon van de gouverneur zwaar had mishandeld. Zo luidde tenminste de officiële aanklacht. De vader van Cirilo kwam uit de hoofdstad zo’n vijfhonderd kilometer verderop om zijn zoon in het ziekenhuis te bezoeken en om mij voor langere tijd achter de tralies te krijgen. Op de terugweg naar huis werden hij en zijn lijfwachten overvallen. Toen bekend was dat hij zou komen had dit nieuws ook de guerrilla’s bereikt, die dit als een buitenkansje zagen om de gouverneur gevangen te nemen. Toen dit gebeurd was, had Alonso zijn guerrillero’s opdracht gegeven de gevangenis te bestormen, de gevangenen te bevrijden en dezen aan zijn legertje toe te voegen.
Juanita moest bij de aanval op de gevangenis naar mij uit kijken. Als het haar zou lukken mij te vinden moest zij mij mee nemen naar het kamp, dat ze voor enkele dagen hadden opgeslagen in het oerwoud. Dat ze een wip met mij moest maken had hij niet gezegd en had zij zelf bedacht.
Vincente staat met neergeslagen ogen te luisteren naar Alonso, die mij niet alleen bedankt voor Cirilo, maar ook voor zijn vader, die anders nooit uit de veilige hoofdstad naar dit gevaarlijke gebied zou zijn afgereisd.
Wil je nog vijf minuten alleen met hem zijn?, vraagt Alonso. Ik zie hoe Vincente verstart.