Mijn eerste dertiger dit jaar.

Zoals bekend mag ik graag een paar kilometertjes rennen. Hier begon ik jaren geleden mee nog voordat ik wist dat rennen zulke heilzame effecten heeft op je lichamelijke en geestelijke gezondheid. Inmiddels is het deel van mijn leefpatroon.
Vanmorgen lag er overal sneeuw en ik zag er tegen op om de dertiger te lopen die ik mezelf had beloofd. In zo’n geval zet ik mijn verstand op nul (alsof ik naar mijn werk ga) en ga gewoon lopen. Eerst moest ik de glibberige parkeerplaats af, die staat aan het begin van ons woonerf. Toen ging ik de wijk uit, richting Overschie. Een jongetje dat in zijn eentje aan het voetballen was in de sneeuw keek verbaasd toe toen hij mij zag rennen. Ik was verbaasd om hem in zijn eentje te zien voetballen in de sneeuw.
Op de polderweg was een shovel bezig om de sneeuw en het ijs van de weg te verwijderen.
Op de plaatsen waar hij al was geweest was het spekglad.
Bij Overschie ging ik onder de A13 door, liep een stukje langs de Rotterdamse Schie over de Kleinpolderkade en stak het bruggetje over dat toegang gaf tot Park Zestienhoven. Een vrouw stond naast de brug de vogels te voeren en werd bijna belaagd door de grote ganzen die uitzinnig stonden te gakken. Bij de Terletweg ging ik de Overschiese Kleiweg op.
Ik had inmiddels mijn balans helemaal gevonden en geen last meer van de gladheid, die op de meeste plekken nogal mee viel. De paar mensen die ik tegen kwam lachten vriendelijk tegen me. Ze zullen wel gedacht hebben dat ik niet goed bij mijn hoofd was.
Bij het Sint Franciscus Gasthuis ging ik de N471 onder door en naar links, de Kleiweg op richting Hilgersberg. Ik volgde de Kleiweg tot de Straatweg. Ik was nu een uurtje onderweg. Nog steeds had ik geen andere renners gezien. Ik rende de straatweg af en aan het eind boog ik naar rechts af en volgde de Weissenbruchlaan. Daarna nam ik de Burgemeester le fevre de Montignylaan tot aan de Molenlaan. Ik stak de Rotte over en kwam uit op de Terbregseweg. Ik voelde me uitstekend. Er stond bijna geen wind en het was aangenaam fris. Nadat ik het viaduct van de A20 was gepasseerd stond ik even later op de Bosdreef aan de rand van het Kralingsebos. Ik ging het bos in, dat er prachtig bij lag. Alles natuurlijk mooi wit en glinsterend in het zonnetje. En bijna geen auto’s. De enkele fietser die ik zag had het moeilijker dan ik door de sporen in de sneeuw, die waren opgevroren. Hier zag ik voor het eerst enkele andere lopers. Ik kwam bij de Plaszoom uit en volgde deze tot aan de Korte Kade.
Ik had er één uur en drie kwartier op zitten en ging nu weer op huis aan. Dwars door de stad, langs het Centraal Station, de Beukelsdijk af, langs de Schie en zo verder tot ik weer thuis was. Drie uur en een kwartier was ik onderweg over 30 kilometer. Mijn benen voelden alsof ze nog met gemak een uurtje verder konden.
Terugdenkend besef ik dat ik blijkbaar goed was voorbereid. Twee avonden pasta gegeten. Weliswaar stoned om 01.00 uur naar bed, maar wel uitgeslapen tot 09.30 uur.
En de afgelopen week niet gerend, zodat mijn benen utgerust waren.
Ik ga me nu toch maar voor die marathon opgeven. Mezelf voorbereiden zoals ik gepland had is door het winterweer niet helemaal mogelijk, maar ik heb vandaag gezien dat de basis goed is en ik heb nog twee maanden de tijd om me voor te bereiden. Dat moet lukken.