De illegale handel in levensjaren schijnt het laatste jaar flink te zijn toegenomen, las ik.
Voor een modaal salaris kun je er nu vijf levensjaren bij kopen, mits je de juiste contacten hebt. Vijf gezonde jaren welteverstaan. Op je status zijn deze illegale jaren niet te onderscheiden van de jaren die de gemeenschap je heeft geschonken.
De autoriteiten zijn een offensief begonnen tegen deze praktijken, maar men vreest dat nu de kennis over lifecontrol op straat ligt, de handel in levensjaren alleen maar zal toenemen.
Gewone mensen zoals jij en ik zijn tevreden met de honderd jaar die men ons bij de geboorte heeft gegeven. Maar voor wetsovertreders, die voor straf soms vele jaren moeten inleveren, is dit natuurlijk een uitkomst.
Deze illegale handel ondergraaft ons hele strafstelsel. Er zijn zelfs al stemmen opgegaan om de gevangenis weer in te voeren. En dat, terwijl de laatste een kleine honderd jaar geleden is afgebroken.
Prof. dr. H. Goudenneus, genentechnoloog van beroep en woordvoerder van de Levenspartij, beweert dat zijn staf ontdekt heeft hoe het proces van versnelde veroudering onomkeerbaar gemaakt kan worden. Dat zou betekenen dat gestrafte wetsovertreders de hun afgenomen levensjaren niet via de zwarte markt meer zouden kunnen aanvullen met een langere levensverwachting. Sceptici verklaren dat Goudenneus een charlatan is en alleen met zijn verklaring naar buiten is gekomen om wetsovertreders te ontmoedigen en reclame te maken voor zijn eigen partij.
Zoals bekend is het nu standaard zo, dat iedereen in principe bij zijn honderdste sterft. Tot die tijd staat het verouderingsproces zo goed als stil. Het zijn dan ook honderd kwaliteitsjaren die men tot zijn beschikking heeft. Door nanotechnologie en genentechnologie is het mogelijk om het lichaam ten alle tijde weer te repareren. Daarvan zijn krasse staaltjes bekend. Zoals bijvoorbeeld die enorme brand in het shopodrome in Utrecht, waar zo’n vijfhonderd slachtoffers te betreuren vielen. Nog geen jaar later liepen ze op twee na weer rond alsof er niets was gebeurd. Een kubieke centimeter weefsel dat voldoende DNA bevat is al genoeg om van iemand een replica te maken.
Meer dan een maand aan geheugen is men nooit kwijt, want iedereen moet immers maandelijks zijn geheugen laten aftappen voor de geogeheugenbank. Daarin is het geheugen van de gehele mensheid opgeslagen.
Omgekeerd kan men een duplicaat van het geheugen uploaden, al gaat dat niet altijd goed.
Het is bekend dat sommige replica’s het geheugen van anderen hebben gekregen. Of delen van geheugen van anderen. Dat dit tot rare situaties kan leiden begrijpt iedereen.
In de maand dat men honderd is geworden kan men van zijn geliefden, vrienden en kennissen afscheid nemen. De dag dat de toegemeten jaren aflopen is bekend. Iedereen kent tot op een uur nauwkeurig het moment dat de hersens tot desintegratie overgaan.
Wetsovertreders kennen dat moment ook. Ik weet van een geval waarin iemand zestig jaar moest inleveren, maar zelf al vijftig was. Toen is besloten de straf om te zetten naar 49 jaar en had hij nog een jaar te leven.
Maar dit was een uitzonderlijk geval. Het aantal in te leveren jaren schommelt meestal tussen de vijf en de veertig.
Als je mij vraagt wat ik vind van het lifecontrolsysteem, zeg ik dat we in barbaarse tijden leven. Soms moeten mensen, om een overtreding in hun jeugd begaan, jaren wachten tot het moment dat hun levensklok tot stilstand komt.
Je bent jong, doet iets doms en zestig jaar later moet je ineens tien jaar van je leven inleveren. Te gek voor woorden. Ik vind het geen slecht idee om de herinvoering van de gevangenis opnieuw in overweging te nemen. Al was het maar bij wijze van experiment. Gun iemand gewoon zijn honderd jaar. Niemand is zo slecht dat hij het verdient om eerder te sterven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten