Bij de kapper

Weet jij wat er met mevrouw Geurts aan de hand is? De blonde kapster stopt even met het permanentje dat ze aan het zetten is bij de oude vrouw, die naast me zit.
Is er dan wat met haar aan de hand? vraagt de gezette brunette, die mij aan het doen is, nieuwsgierig. Ook zij stopt met knippen en ik heb nu even tijd om mezelf goed in de spiegel te bekijken. Hopeloos. Maar waarschijnlijk zit het maandag weer zoals ik het graag heb.
Ik hoorde dat ze was opgenomen in het ziekenhuis, vervolgt de blonde.
Echt waar? Heus? Wat is er gebeurd dan? De brunette heeft een gretige blik in haar ogen.
Dat vraag ik net aan jou, reageert de blonde.
Ik wist niet eens dat ze in het ziekenhuis lag, antwoordt de brunette verontschuldigend. Hoe had ze dit nu niet kunnen weten, zij die altijd de laatste nieuwtjes kende?
De oude vrouw en ik zijn de enige klanten in de kapperszaak. Om etenstijd is het altijd wat stiller. Omdat het vakantie is, is het vermoedelijk ook rustiger dan anders.
Ze is al weer thuis, zegt de oude vrouw. Het is mijn buurvrouw.
De kapsters zijn beiden verrast. Wat toevallig, zegt de brunette.
Ja, ze vonden haar op de grond in haar duster, vervolgt het permanentje.
De drie vrouwen gaan nu helemaal op in mevrouw Geurts. Ik luister hun gesprek af en hoor dat mevrouw Geurts de laatste twee jaar ook al geen kerstkaart meer gestuurd heeft naar de kapperszaak. Langzaam maar zeker ging het steeds slechter met haar. Ze was nog te goed om opgenomen te worden, maar zonder hulp van de thuiszorg ging het eigenlijk niet.
Blijkbaar heb ik een deel van de conversatie gemist, want opeens zit mevrouw Geurts met haar duster en met haar pantoffels aan in een taxi op weg naar het Vlietland ziekenhuis.
Daar wordt ze onderzocht, maar omdat er niets wordt gevonden sturen ze haar weer weg. Als mevrouw Geurts thuis komt, kan ze er niet in.
De huismeester had het slot geforceerd om naar binnen te komen toen ze nog op de grond lag. Tijdens haar afwezigheid had hij er een nieuw slot in gezet. En nu kon ze er niet in. Tot overmaat van ramp was hij nergens te vinden en daarom klopte mevrouw Geurts in haar duster en op haar pantoffels bij de buurvrouw aan.
De brunette ging weer met me verder. Ook de blonde hervatte haar werkzaamheden aan het permanentje.
Dat ze die vrouw dan weer weg sturen met alleen haar duster en pantoffels aan. Het is hartstikke koud, zegt de blonde nog. De brunette reageert niet, maar loopt naar achteren om een spiegel te pakken. Ik zie dat ze de achterkant van mijn hoofd keurig heeft bijgewerkt.
Ik reken af en loop de kou in. De sneeuw is nu overal verdwenen.
Het zou je moeder maar zijn, denk ik. Niet eens een nachtje opgenomen voor observatie.
Een dementerende oude vrouw de kou in sturen. Nee, het is niet best gesteld met de gezondheidszorg. Net als in het onderwijs wordt er veel geluld over wat er anders en beter moet, maar met zo’n mentaliteit wordt het alleen maar slechter. But who cares?