Deze zaterdag liep ik langs het strand van Hoek van Holland en zag toen een fles op het zand liggen, waar een briefje in zat. Ik moest meteen denken aan een schipbreukeling op een onbewoond eiland, maar sloot niet uit dat het misschien een liefdesbrief was.
De fles was schoon en het briefje zag er uit alsof het er pas was ingedaan.
Dit stond er in geschreven:
Onder voorbehoud van bovenstaande gaat vanaf maart de ontwerpfase haar tweede termijn in. De projectorganisatie rondt haar rapportages aangaande de vier programmalijnen eind februari af. Nieuwe kwartiermakers worden in stelling gebracht. Aan de (nieuwe) directeuren wordt gevraagd een aanvalsplan op te maken. Het CvB geeft daarbij elke directeur een aantal gelijke issues mee, zoals kwaliteit onderwijs, werving en behoud deelnemers, inrichting topleerlandschap(pen) en Schools of Excellence en relatiemanagement. In deze periode komt ook duidelijkheid over de inrichting en bemensing van de domeinteams en de zogenoemde Servicedesk onderwijs in de loc ’s.
Het bloed schoot naar mijn wangen. Ik voelde dat ik iets heel bijzonders in mijn handen had. Thuis gekomen probeerde ik de boodschap te ontrafelen. ’s Nachts om drie uur gaf ik het op.
Uitgeput ging ik naar bed, maar ik kon de slaap niet vatten. Wat was de verborgen boodschap die het bericht bevatte? Want dat er achter deze onzinnige tekst een boodschap schuil ging stond voor mij wel vast.
Om vijf uur stond ik op en keek nog eens naar de resultaten van mijn gepuzzel. De letters leken op het papier van links naar rechts en van boven naar beneden te schuiven en weer terug. Maar het bleef geheimtaal voor me. Ik werd er gek van. Op mijn bureau lag een hoop verfrommelde blaadjes met aantekeningen, een glas met een bodempje whisky en de resten van een stick, die halverwege was uitgegaan. Om half twaalf moest ik op school zijn, dus ik had nog even de tijd. Ik ben er de persoon niet na om op te geven, maar ik vroeg me wel af waarom ik toch zo graag wilde begrijpen wat er in de brief geschreven stond. Waarschijnlijk was het mijn gevoel voor romantiek. Een brief in een fles heeft een verhaal te vertellen.
Om zeven uur ging ik weer naar bed. Ik nam me voor om het raadsel later wel op te lossen.
Op school lag het personeelsblad in mijn postvakje. Behalve dat ik het digitaal krijg toegezonden, is men ook zo aardig om het op de traditionele manier onder het personeel te verspreiden. Er stond natuurlijk een uitgebreid artikel in over het veranderingsproces waarin we nu zitten. “Voortgang van het proces” stond er boven geschreven.
Ongeïnteresseerd volgden mijn ogen automatisch de regels met het onbegrijpelijke blabla totdat ik onverwachts uit mijn trance werd wakker geschud door de volgende tekst.
De programmalijn ‘teams in hun kracht’ volgt de ingezette lijn en draagt ook zorg voor discussienota’s, die in teams besproken kunnen worden. Je hebt zo’n zachte huid. Stevig en tegelijk zacht. Je moet eens weten hoe ik je mis. ’s Nachts hou ik met beide handen het slipje vast dat je aan me gaf. Vind je het vreemd dat ik er zo af en toe aan ruik? Nee, hè? Ik weet dat je dat niet erg vindt. Het liefste zou ik natuurlijk aan jou ruiken, zou ik je willen vasthouden, je tegen me aan willen drukken, in je willen verdwijnen. Maar dat kan niet.
Ik weet niet wanneer ik je weer zie. Ik weet niet eens of ik je ooit nog zal zien. In deze periode gaat het directieteam van het loc met teamcoördinatoren en onderwijsteams in gesprek over de leiding van de onderwijsteams.
Het is een vreemde wereld. Niets is meer wat het lijkt en niets lijkt meer op wat het is. De wereld is vloeibaar geworden. Zin en onzin zijn inwisselbaar. De natuurwetten zelf leiden aan entropie. Miscommunicatie is de norm geworden. Ik wil niet dat je me begrijpt, maar dat je me mysterieus en ondoorgrondelijk vindt, lijkt de boodschap te zijn. Ja, de donkere middeleeuwen zijn weer onder ons. Misschien zijn ze nooit echt weg geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten