Toen

 

Het is al langer dan een halve eeuw geleden dat ik zes jaar was.
Op de foto sta ik als bruidsjonker gekleed voor het huwelijk van een oom van me. Vreemd genoeg wil zijn naam me nu even niet te binnen schieten. Ik dacht dat hij Ton heette. Zijn achternaam was Olie. Zijn naam was daarom vermoedelijk Ton Olie of zoiets. Olieton. Als hij nog leeft zal hij in de zeventig zijn.
Mijn ouders waren pas uit elkaar, mijn moeder was om psychische redenen niet in staat om mij en mijn broer te verzorgen en ik zat daarom een paar jaar bij familie die geen familie was, maar die wel de verzorging voor mij op zich wilde nemen. Mijn broer zat verderop in het dorp bij een ander pleeggezin.
Het was een goeie tijd. Een knulletje met een exotisch uiterlijk was in een dorp nog een uitzondering en het staat me bij dat iedereen aardig voor me was.

Terugblikken op mijn leven doe ik niet veel. En als ik dat doe is het onvermijdelijk dat er een vorm van geheugenvervalsing ontstaat. Had ik bijvoorbeeld nu wel een onbezorgde jeugd bij mijn ouders of niet? Wat ik mij herinner is dat zij altijd het beste met mij hebben voor gehad.
Maar pa was wel erg getraumatiseerd door zijn jaren in het Jappenkamp, de Bersiap periode en de politionele acties. Herinneringen aan mijn kleuterjaren zullen niet voor niets ontoegankelijk voor mij zijn. Want dat is de periode dat mijn ouders de basis legden voor hun scheiding en het zal dan ook geen tijd van rozengeur en maneschijn zijn geweest.
En ook van de periode later, toen mijn vader weer hertrouwd was en wij uiteindelijk een gezin vormden met zes kinderen, kan ik mij niet veel herinneren. Ja, dat wij met zijn achten een tijdje in een driekamerwoning zaten en ik als twaalfjarige vanachter de gordijnen voor de glazen deur van de slaapkamer stiekem naar mijn stiefmoeder zat te gluren als ze zich omkleedde voor het slapen gaan. De beelden hebben blijkbaar erg weinig indruk gemaakt, want ik kan ze niet meer oproepen, gesteld dat ik dit zou willen.
Paula zegt dat ik sowieso een geheugen heb als een zeef. En helemaal ongelijk heeft ze niet. Het geheugen heeft vele functies en één daarvan is het helpen vorm geven aan het leven dat je nu leidt. En daar ben ik, zoals genoeglijk bekend, niet ontevreden over. Overmorgen begint school weer en daarom ga ik morgen eens kijken wat ik nog allemaal doen moet. Als je het mij nu zou vragen, zeg ik je “geen idee”.