Vooruitblik.

Straks komt de voorjaarsvakantie er weer aan. Dan is het gedaan met mijn luizenleventje.
Klussen in huis is prima als je er mee bezig bent, maar er aan denken is dodelijk vermoeiend. Dus als het even kan doe ik dat zo weinig mogelijk.
Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik ooit jaren bezig ben geweest om een huis vanuit de put op te bouwen. Ik had toen voor weinig geld het huis van mijn grootouders gekocht. Over zo’n tien meter liep het 16 centimeter schuin af naar de keuken, omdat de vloerbinten waren verzakt. Alles moest er eerst uit. Vloeren, muren en het plafond. Alle leidingen voor gas, water en licht moesten worden aangelegd. En ga zo maar door. Jaren ben ik er mee bezig geweest. En toen het huis bijna klaar was kregen we te horen dat het zou worden gesloopt.
De gemeente kocht ons uit, zodat wij er in ieder geval financieel niet slechter van werden.
Ik zat toen op de Sociale Academie en het verbouwen van een huis was toen nog prima te combineren met het volgen van een Hbo-opleiding. Twee dagen school per week vond ik meer dan voldoende en ik begrijp daarom goed dat sommige van de leerlingen die ik nu begeleid er ook zo over denken.
Maar “Toen had ik een andere pet op” zoals Wim Kok al zei bij de verhoren van de commissie de Wit, op de vraag hoe het te rijmen viel dat hij als minister-president sprak over exhibitionistische zelfverrijking onder bestuurders en vervolgens zelf als bestuurder zijn eigen zakken eens stevig ging vullen.
Toen was ik student en nu ben ik docent. En dat schrijf je niet hetzelfde.
Nee, verbouwen is niet meer mijn grootste hobby.
Liever denk ik een paar maanden vooruit en zie ik mezelf met glazige ogen op mijn blote voetjes door het bos strompelen om in alle vroegte een duik te nemen in het meertje.
Ik stink naar de rook en zie er na een nacht doorhalen niet bepaald fris meer uit.
De eerste zonnestralen vallen laag door het struikgewas en ik geniet van het betoverende licht. Ik ben over mijn slaap heen maar ik weet dat ik, als ik mij straks na het zwemmen op mijn badlaken uitstrek, waarschijnlijk als een blok in slaap val. En zo niet, dan rust ik toch een beetje uit. Drie weken Buitenkunst is echt het matje en als ik aansluitend daarop weer normaal wil functioneren omdat mijn baas dat wel zo prettig vindt, zal ik het de laatste week een beetje rustig aan moeten doen.
Ik denk liever aan de Coast to Coast wandeling die ik deze zomer ga maken in Engeland van de Noordzee naar de Ierse zee. Of aan de twee weken dat ik samen met Paula op vakantie ga. Ja, ik denk het liefst zo ver mogelijk vooruit. Alsof er alleen maar leuke dingen in het verschiet liggen. Maar aan de voorjaarsvakantie denk ik liever niet.