Eigenlijk ben ik best wel stoer. Ik heb dat eerder ontkend, maar kan er nu helaas niet meer om heen. Helaas, omdat ik nu bij uitzondering mijn zo door iedereen gewaardeerde bescheidenheid moet laten varen.
De champagne was tegen mijn eigen verwachting in gelukkig toch nog helemaal op gegaan. Toen ik uiteindelijk licht beneveld om half vier naar bed toe ging, was ik daarom wel aan mijn nachtrust toe. Ik kan me het moment niet eens meer herinneren, dat mijn hoofd het kussen raakte.
Na een uitermate diepe slaap, waarin ik vlak voor het wakker worden dromen had over coke die iemand voor mij had meegenomen, verstopt in een wit knuffeldier, en een inval van de politie, die zich onder de feestende gasten mengde, terwijl ze ondertussen alles binnenstebuiten keerden, stond ik om kwart voor tien op. Vanuit de spiegel werd ik door een onguur type bij elke beweging die ik maakte zo overdreven geïmiteerd, dat ik vond dat het wel een beetje op pesterij begon te lijken. Na mezelf opgekalefaterd te hebben en een stevige bak koffie, had mijn spiegelfiguur een aangename metamorfose ondergaan en zag er weer toonbaar uit.
Om twaalf uur trok ik in de bijtende kou de polder in, maar al binnen tien minuten liep het zweet langs mijn voorhoofd. Na anderhalf uur en vijftien kilometertjes rennen door de polder was ik weer thuis, nam een stoombad en een koude douche (Nu begrijp je misschien waarom ik mezelf zo stoer vind. Die Nieuwjaarsduiken zijn natuurlijk een lachertje.) en at mijn brunch. Inmiddels was het half drie.
Jij bent goed bezig, zei een buurvrouw en ik gloeide van trots.
Afgelopen woensdag zijn Paula en ik naar Rotterdam gegaan om daar bij de beste oliebollenbakker van Rotterdam en omstreken (Visser aan de Heemraadsingel) oliebollen en appelflappen te halen. Hoewel ik best bereid was om zelf oliebollen te maken en er min of meer van uit was gegaan dat ik dit zou doen, was de suggestie van Paula om ze deze keer eens te kopen ook niet verkeerd.
We waren niet de enigen en voegden ons bij de lange rij wachtenden. Na drie kwartier begon het te regenen. Het was beslist onbehagelijk en om te voorkomen dat ik chagrijnig werd besloot ik het maar te zien als een grap. Ik heb een hekel aan wachtende rijen en probeer altijd situaties uit de weg te gaan, waarbij ik er zelf ook in terecht kom.
Een kwartier later waren we aan de beurt. Aanvankelijk wilden we tien oliebollen en vier appelflappen halen, maar bij nader inzien leek ons vijfentwintig oliebollen en tien appelflappen meer in verhouding staan tot de inspanning die we hadden verricht.
En nu de hamvraag: was het allemaal de moeite waard? De nog warme oliebollen, waarvan we er woensdag één namen, waren toen nog lekker. De appelflappen waren niet erg bijzonder, maar ook niet slecht. Donderdag vonden we beiden zowel de oliebollen als de appelflappen tegen vallen. Paula zei dat ze de appelflappen zelfs smerig vond.
En vandaag hebben we besloten om de drie appelflappen en de tien oliebollen die nog over zijn morgen aan de eendjes te voeren. Er zit alles in wat deze vogels met dit weer nodig hebben. Onze ervaring is dat onze zelfgebakken oliebollen en appelflappen zelfs beter gaan smaken als ze een paar dagen oud zijn. Herken je dat?
Nu, dhr. Visser bakt ze lekker bruin en ik gun hem zijn succes van harte. Maar volgend jaar bak ik ze mooi weer zelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten