Stop met het versterven van baby’s!

Als ik dan toch mag kiezen waarover ik me vandaag erg boos moet maken, dan over het laten versterven van baby’s in Nederland.
Pas vandaag heb ik daar voor het eerst over gehoord. Mogen degenen die verantwoordelijk zijn voor de wetgeving die dit mogelijk maakt voor eeuwig branden in de hel. Dat zij tijdens hun aardse leven minstens zo mogen lijden als de ouders van zo’n baby.
Ik hoop dat zij op hun sterfbed niet eerder dood gaan dan nadat de laatste druppel vocht uit hun lichaam is verdampt. Nog mooier zou het zijn als magere Hein er pas na tien jaar achter kwam dat hij ze per ongeluk is vergeten. “Kom me halen”, roepen ze tevergeefs snakkend naar verlossing.
Als er een God is en als Hij rechtvaardig is, dan laat hij dit tuig langzaam creperen.

In Nederland, dit prachtige land waar we allemaal zo veel van houden, lopen mensen rond die er voor hebben gezorgd dat pasgeboren baby’s met ernstige, levensbedreigende afwijkingen, niet op een vredige wijze mogen inslapen. Dit ondanks het ernstige lijden dat hen te wachten staat.
Jaarlijks zijn er zo’n twintig babi’s die men laat versterven. Wat dit inhoudt, lees je in het volgende artikel uit de Volkskrant van 19 januari, geschreven door Maud Effting

AMSTERDAM - Kinderartsen in Nederland willen ruimere regels voor actieve levensbeëindiging bij pasgeborenen met zeer ernstige handicaps. Dat stelt kinderarts Eduard Verhagen namens de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde.

Sinds een paar jaar durven veel kinderartsen het vanwege nieuwe regelgeving niet meer aan om over te gaan tot actieve levensbeëindiging met medicijnen bij pasgeborenen. In plaats daarvan kiezen ze voor een omweg: ze laten het kind ‘versterven’.

Dat houdt in dat alle levensverlengende behandelingen worden gestaakt. De sondevoeding stopt, en de baby raakt langzaam uitgemergeld totdat hij uiteindelijk sterft aan de hongerdood. Dat kan soms wekenlang duren. ‘Voor sommige ouders is het heel moeilijk om dat aan te zien’, zegt Verhagen.

Ondraaglijk en uitzichtloos
In de richtlijnen staat dat het leven van een baby alleen actief mag worden beëindigd als het kind op dat moment ‘ondraaglijk en uitzichtloos’ lijdt. Maar volgens kinderartsen gaat het juist vaak om ondraaglijk lijden in de toekomst. ‘Als je het kind op dat moment ziet, ligt het er vaak prima bij’, zegt Hans van Goudoever (Erasmus MC), hoofd van de grootste Nederlandse intensive care voor pasgeborenen. ‘Maar je wéét dat het binnen afzienbare tijd ondraaglijk gaat lijden. Bijvoorbeeld aan epilepsie, spasticiteit, longontstekingen, doofheid, blindheid, of andere zware geestelijke en lichamelijke handicaps.’

Verhagen: ‘Wij willen daarom dat de criteria worden uitgebreid met toekomstig ondraaglijk lijden.’ Volgens hem is een belangrijke meerderheid van de kinderartsen daar voor.

Wanhoop
‘Ouders zijn vaak wanhopig’, zegt Van Goudoever. ‘Soms vragen ze heel direct of het leven van hun baby beëindigd kan worden. Maar dan moeten we uitleggen dat we dat niet mogen. Terwijl iedereen het erover eens is dat het leven van zo’n kind geen zin meer heeft. Ouders zeggen weleens tegen me: we behandelen onze huisdieren humaner dan ons kind.’

Actieve levensbeëindiging bij pasgeborenen kwam vóór 2007 zo’n 15 tot 25 keer per jaar voor. Kinderartsen moesten zich tot hun onvrede destijds melden bij justitie. In 2007 stopte dat, toen er een commissie kwam van deskundigen om de gevallen te beoordelen.

Versterven
Sindsdien zijn er geen meldingen geweest. Dat kan deels komen doordat in 2007 de twintig wekenecho werd ingevoerd; zware handicaps bij kinderen worden eerder ontdekt, waarna vaak abortus volgt. Maar dan nog worden er jaarlijks kinderen geboren met zulke ernstige problemen dat het ondraaglijk gaat worden. In die gevallen zou nu worden gekozen voor ‘versterven’. Voorzitter Joep Hubben van de toetsingscommissie zegt de signalen te kennen, en werkt aan een onderzoek.

Ik heb dit artikel niet uit sentimentaliteit opgenomen in mijn blog van vandaag. Ik hoop oprecht dat de media-aandacht die er nu voor dit onderwerp is lijdt tot humanere wetgeving.
Hoe vaak zal het nog gebeuren dat ogenschijnlijk beschaafde mensen met een prima opvoeding en scholing, op basis van ideologisch of religieuze opvattingen besluiten nemen, die kunnen leiden tot zoveel groot verdriet?