Ook in mijn bovenkamer kan het soms erg druk zijn. Zo heb ik bijvoorbeeld deze maand een aantal deadlines voor het inleveren van toetsen en handleidingen, moet ik nog afspraken maken over het afnemen van toetsen, moet er een plannetje gemaakt worden om de peers uit het peersupporttraject in te zetten in de Open Dagen en zal ik een flink aantal stagebezoeken moeten afleggen. Overal dus ‘moeten’.
Als er teveel in mij omgaat, stel ik de dingen die gedaan moeten worden echter liever even uit. Ik denk er zelfs niet eens meer aan. Dat geeft rust. Als je hoofd overloopt van alles wat je nog moet doen en er zijn geen mensenlevens mee gemoeid, kun je het best een boek pakken of lekker gitaar gaan spelen. Je zult zien dat alles op zijn pootjes terecht komt.
Juist als ik niet meer het gevoel heb helemaal ‘in control’ te zijn, vraag ik mij soms af welke beloftes en aan wie ik ben vergeten na te komen. Het lijkt er op dat ik dan naar nog meer werk zoek, terwijl ik al zo veel te doen heb.
Afgezien van een vreemd onbehagelijk gevoel is er meestal gelukkig niets wat mij helpt om deze beloftes weer in mijn herinnering te brengen. Waarschijnlijk heb ik helemaal geen niet ingeloste beloftes gedaan, maar vanuit je onrust lijkt dat anders.
Hoe dan ook, werken vanuit een rusteloos gevoel is altijd contraproductief. Je bent niet echt bezig met wat je aan het doen bent. De kans op het maken van fouten neemt toe. En ook de kans op een teveel aan stress. Nee, eerst weer eens rustig worden van binnen. En hierna met hernieuwde energie er tegen aan.
De beloftes die je aan jezelf doet moet je echter proberen zoveel mogelijk na te komen, tenzij je natuurlijk vergeet wat je jezelf hebt beloofd.
Zo heb ik net de printerscanner die we al zo’n twee maanden geleden gekocht hebben geïnstalleerd. Dat had ik mezelf vandaag voorgenomen en ik ben blij dat dit nu gedaan is. Ik heb mijn laptop schoon gemaakt zodat hij wat sneller werkt. En zo’n vijftien mailtjes afgehandeld. Zonder enige moeite kan ik nog tientallen andere klusjes bedenken die gedaan moeten worden. Maar wie niet?
Daarnaast zijn er de alledaagse zaken die om mijn aandacht vragen. Zoals het nieuws, boeken die ik aan het lezen ben, hardlopen en niet al te zware workouts, gitaar spelen, jongleren, mediteren, stukjes schrijven voor dit blog, de vogels voeren, socialising en de bekende reutemeteut waar we allemaal mee te maken hebben. Geen wonder dat ik zo af en toe in mijn eentje naar het strand ga om uit te waaien. Om er dan met een frisse kop weer tegenaan te kunnen gaan.
Mijn geluk is dat ik me niet of erg weinig identificeer met mijn werk. Ik kan mij niet herinneren dat ik dit ooit gedaan heb. En misschien juist daarom vind ik mijn werk zo leuk. Maar waar is waar, het kan soms ook erg vermoeiend zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten