Mijn eerste woordjes in 2010

Het is nu bijna kwart voor één. De buren achter me hebben ongetwijfeld honderden euro's uitgegeven aan vuurwerk en zijn nog volop aan het knallen. Paula moet morgenochtend de wijk in en ligt nu plat. De fles Moët & Chandon is nog half vol; ik drink de andere helft morgen wel op.
We hebben de avond doorgebracht met het spelen van canasta. Eindelijk won ik weer eens en dat is een mooie afsluiting van het jaar.
M'n dochter Eva belde net om ons het beste te wensen voor 2010 en ik ontdekte van mezelf dat ik met een dubbele tong zat te praten. Gek eigenlijk, want ik voel me helemaal niet dronken, mijnheer de agent. Ze vertelde dat ze met zo'n dertig mensen samen hebben gegeten. Ze heeft de jaarwisseling doorgebracht in hetzelfde gebouw waar ik vroeger jarenlang heb gewerkt voor de Sociale Dienst en waar nu een aantal mensen wonen van de anti-kraak beweging. Voor alle duidelijkheid, de Sociale Dienst is zo'n drie jaar geleden verhuisd naar een andere locatie.
Straks nog een blowtje om het af te leren en dan kunnen we met recht stellen dat 2010 goed is begonnen. Morgen of overmorgen ga ik weer verder met mijn sprookje. Ik heb nog geen idee hoe het zich verder zal ontwikkelen. Dat is voor mij ook een verrassing.
Ik ben zelf van 1951. Nooit had ik gedacht aan 2010 als een jaar dat ik ook zou meemaken. Natuurlijk weet ik niet of ik heel 2010 overleef; ook voor mij is dat afwachten. Wat ik vreemd blijf vinden is dat als je ouder wordt je een gevoel krijgt alsof je leeftijdsloos bent. Als je dan net als ik het geluk hebt dat je lichaam nog goed functioneert (wat heb ik toch een fijn lijf) en je nog geen last hebt van ouderdomskwaaltjes, dan mag je jezelf een spekkoper noemen.
Het is inmiddels één uur en men is nog vrolijk aan het knallen.