Het doet me genoegen dat ik er met mijn futuristische scenario op 20 december 2009 over een ingesneeuwd Europa niet ver naast zat. Goed, ik overdreef door het dagen achter elkaar te laten sneeuwen, maar het blijkt dat er veel minder voor nodig is om de samenleving te ontregelen. Overigens schijnt de winter wereldwijd alles in de war te hebben gegooid.
Auto’s staan urenlang in de file of glibberen tegen de vangrail aan. Het OV ligt plat of rijdt zo onregelmatig dat niemand ’s morgens op weg naar zijn werk of school weet hoe laat hij ’s avonds thuis zal komen. Vliegvelden zijn gesloten. Engeland is een onbereikbaar eiland geworden…
En het ziet er naar uit dat vadertje winter zich voorlopig nog zal laten gelden.
Deze winter is helemaal in lijn met de recessie. Iedereen ziet er verkleumd en ongezond uit. Het is aan de mensen niet te zien wie van hen zijn of haar baan is kwijt geraakt, wie een woekerpolis heeft of wie er opgenomen is in een schuldregelingstraject. Het zou zomaar iedereen kunnen zijn, want de lelijke koppen die ik dagelijks zie, inclusief de lelijke kop van mezelf, stralen geen vrolijkheid uit. Terwijl ellende juist zou moeten verbroederen.
Gelukkig worden de dagen al weer langer en over slechts enkele maanden is het lente.
De goeie tijd ligt voor ons, zullen we maar zeggen.
Het is erg vervelend dat ik niet kan rennen. Terwijl ik er juist nu tijd voor heb. De wegen hier in de buurt zijn op sommige plekken echter te glad en ik riskeer liever niet dat ik val en iets breek. Omdat ik pas laat les hoef te geven ga ik het toch morgenvroeg proberen, al stel ik mij er op in dat het niets wordt. Afgelopen zondag kon ik ondanks de gladheid zo’n twintig kilometertjes afleggen, maar als ik op 11 april de marathon wil rennen moet ik veel meer kunnen trainen dan nu. Zo heeft iedereen wel iets waar hij zich zorgen over maakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten