Ik was volop bezig met het maken van een grote pan erwtensoep toen de buurman van haar vader belde. Of hier mevrouw Breedvelt woonde. Geheel onverwachts was haar vader flink opgeknapt en het was niet meer nodig dat zij naar Friesland toe kwam. Want dat waren Paula en de wijkverpleegkundige gisteravond met elkaar overeen gekomen en deze afspraak hadden zij vanmorgen bevestigd. De crisisopvang zat vol en hem alleen laten leek de wijkverpleegkundige niet verantwoord.
Toen Paula hoorde hoe slecht het met haar vader ging, wilde zij aanvankelijk onmiddellijk met de trein naar haar broer Albertjan in Wijche gaan. Zij kon dan met hem meerijden naar Oude Mirdum. Maar het was al erg laat en ze besloot de reis een dagje uit te stellen.
Dit was het eerste wat ik vanmorgen te horen kreeg, toen Paula op stond. Daarna viel ik weer in slaap en werd twee uur later opnieuw wakker.
Paula had inmiddels de verpleegkundige gesproken. Ook had ze haar vader aan de lijn gehad. Deze vertelde dat er niets aan de hand was. Iedereen maakte zich zorgen om niets. Het gesprek bevestigde echter het vermoeden van Paula dat hij hulp nodig had. Vanmiddag om twee uur vertrok ze daarom toch richting Wijche. Een kwartier later belde de behulpzame buurman op.
Ik gaf hem het telefoonnummer van Paula, maar die besloot de reis door te zetten, hoewel ze nog op weg was naar Rotterdam. Om zes uur belde ze dat ze was aangekomen bij Albertjan. Het was zo laat geworden omdat ze in de trein in slaap gevallen was en pas in Eindhoven wakker werd. Het schijnt dat ik de afgelopen nacht flink heb liggen snurken, maar zoals gewoonlijk kan ik mij daar niets van herinneren. Ik heb geen geheugen voor dit soort zaken.
Morgen besluiten zij en haar broer of ze alsnog naar Friesland gaan. Dat doen ze alleen als het echt nodig is. In het noorden zijn de wegen moeilijker begaanbaar dan hier in het zuidwesten en beiden hebben geen zin om in Friesland vast te komen zitten.
Toen Paula gisteren werd gebeld en het nieuws over haar vader hoorde, zat ik bij Theo en Yvonne. Ik had hen al een aantal weken niet gezien en hoewel we nagenoeg dagelijks via de computer contact met elkaar hebben, was het fijn om weer bij hen te zijn.
Het werd in meerdere opzichten een heerlijke avond. Theo had voor een kleurrijke en lekkere maaltijd gezorgd en we konden ook genieten van de aanwezigheid van de witte weduwe in ons gezelschap. Zo’n weduwe is tamelijk heftig en houdt er van als je haar met respect behandeld.
Theo liet mij op mijn verzoek zien hoe hij met behulp van de collagefunctie in Picasa tientallen fantastische collages had gemaakt. Iets wat ik zelf ook wil gaan doen.
We jamden wat op de gitaar en hadden het prima naar onze zin. Ik genoot van het gesprek met Yvonne, maar omdat de witte weduwe zich inmiddels stevig op mijn schouders had genesteld, raakte ik af en toe de draad van het verhaal kwijt. Dat werd niet opgemerkt of mij in ieder geval niet kwalijk genomen.
Toen ik weer naar huis ging kreeg ik zomaar een gitaar van Theo. Cadeautje. Maar ik moest wel gaan oefenen met het spelen van akkoorden in C. Misschien dat als we dan weer zouden samenspelen er echte muziek uit de boxen zou komen en niet uit de linker box het gitaarspel van Theo en uit de rechter box het geklingel en geklungel van mij. Dat zei Theo niet, ik zag het hem zelfs niet denken,maar ik kan ook niet alles zien. In ieder geval ga ik zijn advies wel opvolgen want samen op de gitaar spelen kan heel erg leuk zijn.
Zo-even belde Paula ’s vader. Het schijnt vreselijk hard te sneeuwen in Friesland. Hij klonk monter en zei me dat hij zich weer een stuk beter voelde. Hem lijkt het verstandig als ze niet naar Friesland toe gaan.
De erwtensoep die ik gemaakt heb is heerlijk geworden, maar wel te vet. Mijn maag is er een beetje van slag door. Morgenochtend haal ik met een schuimspaan het overtollige vet er af. Moet je eens zien wat een fantastische erwtensoep ik dan heb.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten