Opruimen.

Iedereen kent het gevaar van de voorjaarsschoonmaak. Nu heb ik het niet over het poetsen en boenen van de meubels, want wij zijn thuis geen lid van die club. En ook geen lid van de ramenlappersvereniging. Nee, ik heb het over het opruimen van de troep die je soms een mensenleven met je mee sjouwt en waar je maar geen afstand van kunt doen. Je maakt een sprong terug in je leven en opeens zit je met brieven en foto’s uit de tijd dat je nog geloofde dat de wereld echt op je zat te wachten. Je vergeet dat je van plan was om er deze keer rigoureus de bezem door te halen. Er worden weer stapeltjes gemaakt die je later wel eens door zult nemen, want je hebt gelijk gezien dat dit geen klusje van uren maar van maanden is.

Hier een stapeltje met boekjes en kaarten uit de tijd dat je nog actief naar fossielen zocht.
Ik zie mezelf weer in de modder wroeten in Gerolstein. Het zal ergens begin 1980 geweest zijn. Maart of april. Het sneeuwde af en toe. We waren met z’n drieën, Arjan, Marco en ik.
Marco ben ik al weer jaren uit het oog verloren. En Arjan heeft er met een golden shot een eind aan gemaakt. Hij was zijn verslaving en het leven beu.
Maar op dat moment waren we nog bij elkaar en wilden we maar één ding: een trilobiet vinden. We vonden er slechts fragmenten van. Maar heel veel brachiopodes en stukjes van zeelelies. De kou deerde ons niet. Want we hadden goeie Nepal meegesmokkeld in walnoten en staken de ene joint na de andere aan.

Hé, boeken over de Tarot. Gôh, ik wist niet eens dat ik deze boeken had. Dat komt goed uit, die leg ik bij de kaarten.
Boeken over elektronica, alles over meet- en regeltechniek en de werking van transistoren, diodes en triodes. Interessante maar onbegrijpelijke stroomschema’s. Die heb ik nog uit de tijd dat ik op de Hogere Zeevaartschool zat. Moet ik die nu echt bewaren? Nee, ik gooi ze weg. Deze troep is zwaar verouderd. Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik destijds bij mijn examen er een zeven voor had. Weg met die troep.
En wat hebben we hier? Een stapel scripties uit de tijd van de Sociale Academie. Gemaakt door mijn klasgenoten. Waarom heb ik deze bewaard? Vast met de bedoeling om ze ooit te lezen. Ik scheur de voorkanten met de namen er af en gooi de rest in de zak met oud papier.
De dames zullen nu eind veertig, begin vijftig zijn. Niet je doelgroep meer, zou Paula zeggen.

Ik kijk naar de stapeltjes die zich vormen en neem een besluit. Vier keer fiets ik naar de papiercontainer en elke keer zijn mijn fietstassen vol.
Nee, ik heb niet heel mijn verleden weggegooid. Er is nog voldoende zooi overgebleven.
Gelukkig heb ik gisteren op de vrijmarkt slechts twee boeken gekocht. De dikke van Deelder en De Walgvogel van Wolkers. En verder helemaal niets. Volgend jaar heb ik misschien minder troep op te ruimen.