Stille Kracht

Opeens werd de naam van mijn oom genoemd. Leendert van Geenen. En tot mijn verbazing zag ik opeens oom Leen op het journaal. Hij droeg het uniform dat hij altijd draagt bij de vele herdenkingen die hij jaarlijks als oud-strijder bezoekt. Oom Leen is de jongste broer van mijn vader en zover ik weet de laatst levende van al mijn ooms en tantes van vaders zijde. Die van moeders zijde heb ik eigenlijk nooit gekend. Samen met mijn vader heeft hij nog voor de KNIL in Nederlandsch Indië, het tegenwoordige Indonesië, gevochten tegen de onafhankelijkheidsstrijders. Hij schijnt eens na een aanslag opgenomen geweest te zijn in het ziekenhuis, toen mijn vader op zijn paardje helemaal van de andere kant van het eiland bij hem langs kwam om hem tot steun te zijn.
Niet dat hij daar toestemming voor had, maar mijn vader was behoorlijk eigenwijs.
Deze keer was oom Leen aanwezig bij de herdenking van het bombardement op Rotterdam, dat vandaag 70 jaar geleden plaats vond. Hij had een foto van Gree bij zich. Gree was zijn zus en dus mijn tante, die door een bomscherf in haar lies getroffen werd en daaraan is overleden. Ik weet dat mijn oma hier altijd veel verdriet van heeft gehad.
“Dit is mijn zus Gree”, zei oom Leen en toonde de foto aan Nederland. “Die is bij het bombardement om het leven gekomen. Zij hoort er vandaag ook bij.”
Die oom Leen. Hij is al in de tachtig en nog steeds actief. Zo heeft hij een boek geschreven, maar kan daar geen uitgever voor vinden en hij overweegt om het daarom maar in eigen beheer uit te geven. In december stuurt hij altijd nieuwjaarswensen met steevast een gedicht van eigen hand er bij. En hij presenteert ’s woensdags om vijf uur samen met anderen Rasa Senang (de naam staat voor het begrip ''zicht prettig voelen, op het gemak voelen''), een radioprogramma van Radio Ridderkerk, dat aandacht wil voor de Indische Nederlanders. Waarlijk een kwiek baasje.
Oom Leen is eigenlijk nog de enige die ik ken die een lijntje heeft naar het verleden. Zelf ben ik daar nooit zo in geïnteresseerd geweest, maar ik weet van mijn kinderen dat ze wel eens bij hem langs zijn geweest om daar expliciet vragen over te stellen. Ze hadden toen zelfs vage plannen om naar Indonesië toe te gaan.
Vreemd dat deze interesse een generatie lijkt over te slaan, want zover ik weet heeft ook mijn broer Charles totaal geen belangstelling voor dat deel van ons verleden waar een deel van onze wortels liggen.
En terwijl ik dit typ gebeurt er opeens iets heel vreemds. Ik ga naar google en typ de achternaam van mijn moeder en haar geboorteplaats in. Tot mijn verbijstering zie ik even later een familieportret van de familie Engelenburg. Wie zijn deze mensen die mij uit het verleden aanstaren? Ooms en tantes? Of grootmoeder, grootvader en, naast ooms en tantes, mijn moeder als kind?
Ik mag dan wel geen belangstelling tonen voor het verleden, maar het lijkt er op dat het verleden wel belangstelling toont voor mij. In Nederlandsch Indië noemden ze dit vroeger “Stille Kracht”.