Het was aan het eind van de ochtend en Paula en ik waren op het Centraal Station in Rotterdam. We hadden nog een paar minuten voordat onze trein naar Den Bosch vertrok en besloten daarom nog even een kopje koffie te halen bij de Kiosk.
Toen we binnen stapten was er slechts één klant. Tot mijn genoegen en verbazing herkende ik Lilian. Dat was nog eens toevallig.
Ze bestelde net een kopje cappuccino toen ik mijn hand op haar schouders legde en luid en duidelijk zei: Zo dames, mag ik jullie eens aan elkaar voorstellen? Lilian draaide zich om, zag mij en Paula, kuste me, zei nog iets onduidelijks tegen me en schudde toen verbouwereerd de uitgestoken hand van Paula, die zich keurig met haar voornaam voorstelde.
Na ruim vijfentwintig jaar zagen de dames elkaar eindelijk weer eens. Het weerzien was onverwachts, maar leek allerhartelijkst.
Overigens moet ik er wel eerlijk bij vertellen dat Paula niet door had dat Lilian tegenover haar stond, want ze dacht dat het een collega van me was aan wie ik haar voorstelde. Lilian had het echter wel gelijk door en was volkomen van de kaart. Het meisje achter de toog stond met de koffie in haar handen te wachten tot Lilian kwam afrekenen. Op hetzelfde moment kwam haar trein het station binnen rijden.
Lilian raakte er helemaal van in de war. Hier stond ze ineens onverwachts tegenover Paula, ze wilde de cappuccino afrekenen maar kwam blijkbaar kleingeld tekort en ze moest zich haasten want de trein die ze hebben moest stond op het punt van vertrekken.
Paula bood ruimhartig aan om de cappuccino over te nemen, even twijfelde Lilian nog en nam toen toch maar een sprintje om haar trein te halen. Ik riep haar nog na dat ik haar wel zou bellen.
Helaas was het allemaal binnen één minuut voorbij en Lilian verdween voor vermoedelijk opnieuw vijfentwintig jaar bij Paula uit beeld.
Wat vond je van Lilian? vroeg ik Paula. Was dat Lilian? zei ze verbaasd. Ik dacht dat het een collega van je was. Even was ze stil, toen zei ze: Ik vond haar wel oud geworden.
Later werd duidelijk dat ze elkaar vijfentwintig jaar niet hadden gezien. We gingen in onze trein zitten. Ik moest nog steeds een beetje lachen om Lilian, die zich met haar houding geen raad had geweten. En dat Paula niet door had dat het Lilian was vond ik helemaal een giller.
Wat er ooit gebeurd is tussen die twee weet ik niet. Niets vermoedelijk. Want meer is er niet nodig om mensen van elkaar te laten vervreemden.
Het onderwerp kwam verder niet meer ter sprake. We pakten allebei ons boek. Voorlopig waren we nog wel even onderweg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten