Er wordt er één jarig, hoera, hoera.

Opa Breedvelt wordt eind juni 90 jaar en dat hebben we alvast op eerste pinksterdag gevierd met een etentje. Zoiets hadden we in eerdere jaren ook al eens gedaan en als hij 100 wordt doen we het weer. Allemaal een kroket en een zakje patat. En een glaasje fris.
Op zijn echte verjaardag kon niemand. Ook op andere momenten was er altijd wel iemand die iets anders te doen had. De tijd dat iedereen immers zijn agenda maar moest aanpassen aan die van opa en oma is gelukkig voorbij en daar wordt dus geen rekening meer mee gehouden. Er bestaat blijkbaar toch zoiets als vooruitgang.
Het is vermoedelijk toevallig dat mijn eigen stiefmoeder haar verjaardag groots kon vieren op de dag dat ze werkelijk jarig was. Misschien heeft het ook geholpen dat de planning al maanden eerder was geregeld. In verzorgingstehuizen zien ze dat graag ruim van tevoren, maar opa woont gelukkig nog op zichzelf en dat geeft iedereen wat meer speelruimte.
Albertjan, de broer van Paula, was wel jarig, maar niemand kwam op het idee om dan maar ter wille van hem een feestlied aan te heffen. Nee, het was echt opa’s verjaardag die we vierden, al was hij dan nog niet echt jarig.
We zijn niet gewoon gezellig hier ergens om de hoek of in de stad uit eten gegaan, maar helemaal in dat godvergeten Friesland, want opa heeft na de dood van oma besloten dat hij in Oudemirdum wil blijven wonen en dat het liefst tot z’n dood toe.
En gelijk heeft hij. Overal zijn de vier muren van een kamer immers hetzelfde en afgezien dat hij wat dichter bij zijn kleinkinderen en kinderen zou zijn, zou er niet veel veranderen.
Een paar keer per jaar huren we dus maar een auto en gaan naar de andere kant van Nederland. Mijn dochters gingen ook mee. Helaas had Jasper wat anders te doen.
Mirte woont al een aantal maanden in De Bilt, maar Paula en ik waren nog nooit bij haar langs geweest. Een mooie gelegenheid om dat goed te maken. Natuurlijk verdwaalden we en kwamen we bijna een uur later bij haar aan dan was afgesproken. Eva was met eigen vervoer naar Mirte gegaan, maar zou met ons meerijden.
Mirte woont op het landgoed Sandwijck. Wat je noemt in een kast van een woning, waarin zij een grote kamer huurt. En ze zit op minder van een kwartier van de faculteit waar ze haar master doet in ecologie. Ik citeer:
Oorspronkelijk (1704) was landgoed Sandwijck een uithof van het voormalige klooster Oostbroek. In 1834 heeft de toenmalig eigenaar, de familie Van Boetzelaer, het park door tuinarchitect J.H.J. van Lunteren in de Engelse landschapsstijl laten aanleggen. In 1984 werd de de Werkgroep Sandwijck opgericht. Een enthousiaste groep vrijwilligers nam het herstel voortvarend ter hand. Samen met Het Utrechts Landschap, dat het terrein in 1989 aankocht, heeft dit geresulteerd in een parklandschap dat doet denken aan de tijden van weleer: slingerende waterpartijen, glooiingen in het terrein, boomgroepen, een grote variatie aan boomsoorten en fraaie zichtassen.
Landgoed Sandwijck staat bekend om de grote verscheidenheid aan bijzondere bomen die het herbergt zoals jeneverbes, ginkgo, moseik, sequoia, rode beuk en Chinese hemelboom.
 

Mirte gaf ons de 'Grand Tour' en Paula en ik waren diep onder de indruk. Ze woont daar geweldig en ik was dan ook niet verbaasd dat ze me verklapte dat ze er ook na haar afstuderen nog een tijdje zou willen blijven wonen.

Na een kop koffie bij opa gedronken te hebben reden we met drie auto's naar het restaurant in Balk, waar we hadden gereserveerd.
Het ritme van de boeren dorpen in Friesland is toch wel wat meer ontspannen dan bij ons in de Randstad.
Zo duurde het slechts drie kwartier voordat het voorgerecht op tafel stond. In Rotterdam zou je dan al lang de zaak uit zijn gelopen om met de hamburgers uit een willekeurig fastfoodrestaurant alsnog je honger te stillen en je frustraties weg te eten. Maar hier hadden wij geen keuze, werd het door de meesten niet als storend ervaren en noemden we het gewoon ‘gezellig’. De kaart had redelijk veel variatie en omdat we allemaal verwend zijn durf ik wel te zeggen dat ik beter heb gegeten. Maar slecht was het zeker niet.
Even voor tienen waren we weer thuis. Vandaag hebben we de wagen voor de deur laten staan. Paula heeft al een paar dagen last van kiespijn en dan is het niet leuk om samen met haar in de file te staan op 2e pinksterdag. Ik zie net uit het raam dat het gelukkig weer bewolkt is. Door het zonnebaden in de tuin ben ik ontzettend loom geworden en ik ben blij dat het de komende dagen wat koeler is. Mooi weer is alleen maar leuk als je toch niet hoeft te werken.