Het zwitserlevengevoel (1)

Liefste,

vanavond kom ik niet thuis om te eten. Ik kom ook niet thuis om te slapen. Je begrijpt het zeker al: ik kom helemaal nooit meer thuis.
Ik stel me voor dat als je dit leest je eerst zult schrikken, maar dat je daarna opgelucht zult zijn. Deze brief valt natuurlijk rauw op je dak. Vanmorgen nog hebben we elkaar een fijne dag toegewenst en hierna zijn we beiden naar ons werk gegaan. Zo leek het tenminste.
Want je bracht Roxanne eerst naar de peuterspeelzaal.
Ik had gisteravond echter je e-mail gelezen en ik wist dat je vandaag vrij had genomen om naar haar toe te gaan. Ja, naar haar. Jullie ‘vriendschap’ bestaat nu bijna een jaar en ik vind het erg knap van ons beiden dat dit nooit ter sprake is gekomen.
Jij hebt me nooit iets laten merken over jullie beiden en ik heb jou nooit laten merken dat ik er vanaf het begin vanaf heb geweten.
Zo vreemd vind ik het allemaal niet. Wij schelen meer dan vijfendertig jaar en het is logisch dat ik als oude man niet volledig in al jouw behoeften kan voorzien. Die tijd heb ik gehad.
In de tijd dat jullie elkaar leerden kennen had je problemen met je computer en je hebt mij gevraagd deze op te lossen. Dat heb ik toen ook gedaan.
Toen ik puur uit nieuwsgierigheid je mailbestand doornam ontdekte ik al snel dat je een ‘vriendin’ had. Ik moet wel zeggen dat ze er erg aantrekkelijk uitziet. Ja, de foto’s die ze je heeft gestuurd heb ik ook gezien. Ik wil je wel complimenteren met je smaak.
Even heb ik nog gedacht aan een mogelijk ménage à trois, maar bij nader inzien leek mij deze gedachte gebaseerd op een verkeerde inschatting van mijn eigen viriliteit.
Het kost mij al veel moeite om de behoeften van één jonge vrouw te bevredigen, laat staan die van twee.
Ik geef toe dat het onfatsoenlijk van mij was om je mail te lezen. Maar zelf ben ik wel blij dat ik het heb gedaan.
Dat ik nu besloten heb om bij je weg te gaan en niet eerder komt omdat ik er tegenop zag om alleen verder te gaan. Ik begrijp dat Joyce jou gevraagd had om bij me weg te gaan, maar dat je hier geen beslissing in durfde te nemen. Dit besluit heb ik nu voor je genomen.
Omdat ik geen zin heb om jou te onderhouden heb ik ontslag genomen. Ik zit nu vijf jaar van mijn pensioen en ik vind wel een manier om deze periode te overbruggen.
Ik vrees dat je daarom zult moeten blijven werken.
Het huis zal wel verkocht moeten worden. De overwaarde zal niet groot zijn, maar misschien zou je dit opzij willen zetten voor Roxanne.
We hebben een leuke tijd samen gehad al verwacht ik niet dat we nog vrienden zullen blijven. Ik kan daar wel mee leven. Geef Roxanne een knuffel van me. Ik zie je wel bij de rechtbank.

Roel

Ik lees de brief nog eens na en leg hem dan op de keukentafel. Mijn koffers staan in de gang en bevatten wat kleren en toiletartikelen. Meer neem ik niet mee. Straks bel ik een taxi, die me naar het vliegveld zal brengen.
Ik heb zo’n twintigduizend euro gespaard. Eerst ga ik een maandje het land uit. Als ik terug kom kan de scheiding geregeld worden
Hoe vreemd kan het lopen. Vier dagen na moederdag vond ik het staatslot in mijn tas, dat ik Roxanne aan Hannie had willen laten geven. De trekking was net geweest en tot mijn verbazing zag ik op internet dat er vijf miljoen euro op was gevallen.
Ik wist niet wat me overkwam. Gelukkig was Hannie die avond niet thuis, anders had ze vast aan me gezien dat er wat aan de hand was. Dezelfde week nog zei ik mijn baan op. Niemand, maar dan ook niemand vertelde ik dat ik onverwachts miljonair was geworden. Ik zette het helemaal uit mijn hoofd. De brief die op de keukentafel ligt geeft mij mijn vrijheid weer terug. Hannie moet maar op haar eigen wijze gelukkig zien te worden.