Vergaderen

Vergaderen is mijn lust en mijn leven. Daarom is het ook zo fijn dat docenten altijd wel een reden hebben om te vergaderen. Of dacht je dat wij het zonder die paar uurtjes kankeren konden en toch gewoon kunnen blijven functioneren met een lach naar elkaar en naar de leerlingen toe?
Ik kijk er elke keer weer naar uit aanwezig te mogen zijn bij dit archaïsch restant uit de zestiger jaren, wat zo gekoesterd wordt door iedereen die minimaal een Mbo-opleiding heeft gevolgd. Voor de jongens en meisjes met ambitie heb ik goed nieuws. Als je straks na je MBO je HBO hebt gedaan mag je nog meer vergaderen. En ben je een doorzetter en loop je straks rond met je bul dan kun je met een beetje goede wil van vergaderen misschien je goedbetaalde beroep maken.
Natuurlijk zijn er organisaties waar het vergaderen tot een minimum is terug gedrongen.
Bij een sollicitatiegesprek is het daarom verstandig om altijd te vragen hoe het zit met de vergadercultuur. Kijken ze je met opgetrokken wenkbrauw vragend aan, zeg dan dat je dol bent op vergaderen en dat je hoopt dat je, mocht je worden aangenomen, minstens twee uur per week met je collega’s om de tafel mag zitten.
Op jaarbasis is dit al snel zo’n tachtig uur. Dan ga ik natuurlijk wel uit van een baan waarbij je maar veertig weken per jaar hoeft te werken, zoals bijvoorbeeld in het onderwijs.
Ik werk al een mensenleven lang in dit krankzinnigeninstituut en ben nog steeds normaal, zei een collega tijdens de vergadering waarna hij begon te huilen als een droevige wolf.Iedereen huilde met hem mee.
En onze leerlingen maar denken dat zij de enigen zijn die het zwaar hebben.