Moordenaars.

Woede. Woede is wat ik het eerst voelde toen ik vanmorgen op het journaal hoorde hoe Israëlische commando’s een slachting aangericht hadden onder de vredesactivisten die met vijf boten vol hulpgoederen op weg waren naar de Gazastrook. Woede en walging.
Ik ben natuurlijk ook niet helemaal achterlijk en weet ook wel dat er meerdere kanten aan het verhaal zitten. Misschien werden er ook wapens gesmokkeld. Misschien waren er fundamentalisten aan boord en hebben zij als eerste het vuur geopend.
Israël moet nu eenmaal als kleine en kwetsbare staat laten zien dat zij onverbiddelijk zijn en keihard. Alleen: was dit niet anders op te lossen geweest?
Het lijkt er op dat het trauma dat het Joodse volk met zich meedraagt als gevolg van eeuwenlange vervolgingen zo onhandelbaar groot geworden is, dat zij inmiddels zelf verworden zijn tot de beulen van hun vervolgers en van iedereen die zij hiermee op één lijn stellen. Er is geen millimeter ruimte voor nuancering of begrip.
Ooit werkte ik in een kibutz en genoot van de gastvrijheid die Israël mij toen te bieden had.
Wist je dat ik toen helemaal niet door had wat er speelde? Zo begreep ik de Palestijnse jongen niet die ook in de kibutz werkte en vol haat over de Israëli sprak. Waar had hij het over? Overal aardige mensen en hij vertelde dat ze niet deugden. Ik snapte het niet.
Israël is een prachtig land, maar dat was het ook voor de Palestijnen die toen van hun grond werden verdreven.

Overal waar een sterk volk tegenover een zwakker volk staat zal dat sterke volk de regels bepalen en de zwakkere verjagen of onderdrukken als zij dit nodig vinden. Ten tijde van het kolonialisme was dit de regel en dat is daarvoor en ook daarna nooit anders geweest. Iedereen kent de voorbeelden van de Aboriginals, Indianen, Maori ’s en noem maar op. Zij zijn allen door hun bezetters in grote getale uitgeroeid, al is het meer politiek correct om hiervoor andere omschrijvingen voor te gebruiken. Maar ik ben geen politicus en noem de dingen liever bij hun naam.
Maar maken wij ons druk over de Amerikanen die eigenlijk wonen in het land van de Indianen? Of de Australiërs, die het land van de Aboriginals hebben afgepikt en hun cultuur kapot gemaakt? Ook de Nieuw Zeelanders wonen in een land dat al door anderen bewoond was voordat zij kwamen.
The killing goes on and on. Wie komt er nu op voor de indianen in het amazonegebied? Of de Papoea ’s in Nieuw Guinea? Dit zijn natuurlijk slechts enkel voorbeelden, want de lijst is nog veel en veel langer.
Nee, ik kan wel accepteren dat er veel onrecht in de wereld is. Dat mensen in alle tijden voor hun medemens zowel een zegen als een vloek zijn geweest.
Maar toen ik vanmorgen het nieuws zag was ik woest en dat ben ik nog. Wat wordt de volgende misdaad die er straks tegen de Palestijnen en een ieder die zich hun lot aantrekt wordt begaan?

Ooit zat ik als klein manneke van tien te vissen toen een verwarde man naast mij kwam zitten. Hij vertelde dat hij een Zionist was. Waar heeft hij het over? dacht ik toen.
Ik heb hem nog vaak gezien en hij was zo gek als een deur, leek het wel. Voortdurend prevelde hij onduidelijke teksten in zijn baard en het meest waren dit toch wel stukken uit het oude testament. Maar hij maakte ook indruk op me door een enge voorspelling te doen.
Het begint in het Midden-Oosten, het begint in Israël, zei hij. Vandaar uit zal een groot vuur de wereld verteren. Het klonk onheilspellend en ik kon er alleen maar wat lacherig op reageren. Bijna vijftig jaar later vraag ik me af of hij inderdaad alleen maar wartaal zat uit te slaan of dat hij meer wist.