Voor ik weer in slaap val…

Hé, fuck you. Fuck you, too. Een gezellig dialoogje op straat tussen twee kindertjes die lachend afscheid van elkaar nemen. Wie durft er te beweren dat onze jeugd niet taalvaardig is? Als je op de fiets door de stad rijdt kom je tal van dit soort mooie tafereeltjes tegen.
Een klein dikke opgewonden zwarte man (gewoon dus een neger) die loopt te schelden tegen een boomlange, verbaasd kijkende blonde man (gewoon dus een witscheet), die hem blijkbaar zonder diens toestemming heeft gefilmd. De fuck you ’s die hier worden uitgewisseld hebben een andere betekenis.
Een meisje dat achteloos een leeg blikje op straat gooit voor de voeten van een voorbijganger en een ‘tyfuswijf, kijk waar je je troep neer pleurt ’ naar haar hoofd krijgt geslingerd.
Drie beppende dikke vrouwen, boodschappentassen naast zich op de grond, die zich vertederd buigen over een klein verlegen jochie en hem zo ongewild in het middelpunt van de belangstelling plaatsen. Tegenover elkaar zijn ze blijkbaar even uitgeluld en bang voor de stilte als ze zijn, zoeken ze nu naarstig naar een ander gespreksonderwerp. Meestal is dat snel gevonden en als de kleine de vergissing begaat om te denken dat ze nog steeds in hem zijn geïnteresseerd, kan hij een hijs krijgen als hij begint te zeuren om de verloren aandacht.
De mensen gaan de straat weer op, de energie die ze maandenlang niet kwijt konden heeft zich opgehoopt en wordt nu ingezet om kleine ruzietjes te beslechten, het wassen van de auto of voor de voorjaarsschoonmaak. Voor dit laatste is het de hoogste tijd, want het stof ligt milimetersdik op kasten en planken, de keukenkastjes zijn vet en alleen door de ramen tegenover elkaar open te zetten wil de muffe lucht die er in huis hangt verdwijnen. Natuurlijk is de geroemde Hollandse properheid al lang niet meer wat hij vroeger was, maar één keer per jaar de ramen zemen is toch niet teveel gevraagd.
Dank zij een klein brandje op school moest het pand vandaag worden ontruimd en is de werkdag voortijdig beëindigd. Met dit mooie weer is dit geen straf te noemen.
Gisteravond kwamen we pas om twaalf uur thuis van een muzikale show in het Nieuwe Luxor.
Om één uur er in en om zes er weer uit. Het chronisch gebrek aan slaap dat ik al weer dagen heb, begint me op te breken, want door een snurkende en hoestende partner heb ik de laatste tijd heel wat uurtjes wakker gelegen. Soms ben ik er ’s nachts zelfs even uitgegaan en ook Paula zelf had daar soms even behoefte aan. En dan zaten we samen om drie uur op de bank de tv-kanalen af te zappen. Of we wisselden elkaar af. Zij er uit, ik er in. En andersom.
Gelukkig voor ons beiden is haar verkoudheid bijna over. Ik ben zelf de dans ontsprongen.
Het wereldnieuws is nu even wat minder belangrijk voor me. Natuurlijk is het nooit echt belangrijk voor me geweest. Maar je wilt toch over alles een beetje mee kunnen lullen en het zit toch wel een beetje in me om mezelf hiervan op de hoogte te houden.
Zo zag ik op nu.nl een klein berichtje over een incestpleger, die na het slikken van Viagrapillen een beroerte kreeg. Het tweejarige dochtertje van zijn veertienjarige dochter krijgt er voorlopig geen broertje of zusje bij. Jammer dat ik niet in God geloof, anders zou ik hem in een gebed bedanken voor dit mooie gebaar.
Wil ik, nu ik toch weer bezig ben met één van mijn stokpaardjes uit mijn niet geringe kudde, nog even kwijt dat God onmogelijk bestaan kan, want anders had hij de paus wel ingelicht over het grootschalige seksuele misbruik in de RK-kerk. Die twee zijn toch dikke maatjes? "Wir haben es nicht gewusst" , zei kardinaal Simonis, doelend op de onkunde over dit alles in de top van de organisatie. Of is dit God ’s manier om de afgedwaalde herders in zijn kudde te straffen? Dat zou ik dan wel een streek van Hem vinden. Want je echte vrienden naai je niet. Die bied je de gelegenheid om anderen te naaien. Kleine jongetjes en meisjes bijvoorbeeld.