Twee keer niks.

Moet ik nu echt nog een stukje in mijn blog schrijven? Het is al weer half twaalf en ik kan toch wel een keertje overslaan? Dat doe ik wel vaker. Als ik zo op internet zit te surfen kom ik genoeg andere blogs tegen die vele malen interessanter zijn. Soms prachtig geïllustreerd en van een niveau om van te likkenbaarden. Mensen die niet alleen weten waarover zij praten, maar dit bovendien met zo’n overrompelende stijl doen, dat het je moeite kost om je van het beeldscherm af te rukken.
Hè, wat druk ik mij nu weer ongelukkig uit. Maar je begrijpt vast wel wat ik bedoel.
Tegen mezelf zeg ik voortdurend dat ik moet blijven schrijven. Ik weet immers maar al te goed dat ik door veel van mijn andere interesses makkelijk ben af te leiden.
Want het is ook leuk om een beetje te pielen op de gitaar, lettertjes te consumeren uit een boek of van het beeldscherm, je voor te bereiden op je vakantie, je belastingpapieren in te vullen en de vele emailtjes te beantwoorden die ik dagelijks van collega’s en leerlingen krijg.
Overdag gebeurt er immers niets. Niets schokkends tenminste. Ik mag wel zeggen “gelukkig maar.” ’s Avonds achter het toetsenbord doe ik een poging om alsnog een zinvolle inhoud aan mijn dag te geven. Dat lukt zeker niet altijd,maar het doen van een poging is soms genoeg.
Nee, dan Paula. Die is in de afgelopen twee weken al zeven klanten kwijt geraakt. Zodra de blaadjes aan de bomen komen begint het grote afscheid nemen. We hadden al voorspeld dat veel oudjes aan het eind van deze lange winter zouden afhaken en volgens Paula zijn het er nu al bijna twee keer zoveel als vorig jaar.
Gelukkig blijven mijn klanten meestal in leven. Maar bij Paula moet je blijkbaar uit de buurt blijven.
Niet alle ideeën die er in mij opkomen werk ik uit. Daar zou ik nog een leven voor nodig hebben. Soms beperk ik mij tot een oppervlakkige schets en tegen beter weten in beloof ik mijzelf daar in de toekomst meer verdieping in aan te brengen.
Nu zit ik zomaar een potje te ouwehoeren. Dit gaat echt nergens over. Dit is twee keer niks. Ik moest daarom maar eens stoppen en een boek pakken om de dag af te bouwen. Met al die onrust van binnen val ik toch niet in slaap.