Dat ieder mens zowel een donkere als een lichte kant heeft, heb ik reeds eerder betoogd. Dat dit daarom geen vrijbrief is om elk soort gedrag goed te keuren, moge duidelijk zijn.
Zo werd het tot voor kort in de katholieke kerk blijkbaar gewoon gevonden dat priesters en nonnen zich vergrepen aan kleine kinderen. Ik zeg gewoon, omdat ik anders niet verklaren kan dat het gaat om duizenden slachtoffers en niet om tientallen.
Natuurlijk gebeurde dit misbruik in het geniep, want men zat niet te wachten op gedonder. Kwam het uit, dan werd dit een incident genoemd en werd het slachtoffer verzocht om zich tot God te wenden om deze te vragen hem kracht te geven de aanrander te vergeven. Instanties buiten de kerk wist men buiten de deur te houden en nadat de dader was overgeplaatst naar een andere parochie of tot bisschop was benoemd, kon het misbruik gewoon door gaan, maar deze keer door anderen, die vonden dat zij nu aan de beurt waren. Een soort van, zeg maar, secundaire arbeidsvoorwaarden, die men het Vaticaan had bedongen. Dit alles met de pauselijke zegen.
Als we bedenken dat de macht van de katholieke kerk is terug te leiden tot een waanidee en de goedgelovigheid en eenzaamheid van de mensen, dan maakt dit de gehele situatie niet alleen afschuwelijk maar ook absurd.
Het is een huiveringwekkende gedachte dat zo’n machtig instituut als de katholieke Kerk zich jarenlang heeft weten te onttrekken aan elke vorm van sancties vanuit de samenleving.
En ik beweer hier dat dit geldt voor meer instituties, die zichzelf boven de wet hebben gesteld. Denk aan andere religieuze clubjes, de politiek, het leger, de grootindustriëlen, de financiële instituties, de media en al die andere anonieme instituties met macht, die ik hier verder niet noem.
Er gebeuren dingen om ons heen waar we geen weet van hebben. Geen wonder dat er zoveel complottheorieën zijn. Het pleidooi voor een terugkeer van normen en waarden door Jan Peter is dan ook niet voor genoemde instituties bestemd, maar voor het gewone volk.
De priester nam het jochie op zijn schoot, trok hem tegen zich aan en stak daarna zijn hand in de broek van het kleine knulletje. Zuchtend en hijgend trok hij aan het kleine pikkie.
Het manneke, dat gisteren zijn zevende verjaardag had gevierd, zei niets en zat stom voor zich uit te staren.
Hij wist niet wat er gebeurde en nam aan dat de priester een onbegrijpelijk ritueel uitvoerde, dat hem later zou worden uitgelegd. Net als het toedienen van de hostie, waarvan werd gezegd dat dit het lichaam van Jezus was.
Nadat hij kreunend was klaar gekomen, zette de priester het ventje op de grond.
Niks tegen de anderen vertellen hoor, anders wordt God boos op je. Hij aaide hem door zijn blonde krulletjes. Deze was wel erg meegaand, vergeleken met die van gisteren. Maar die was dan ook drie jaar ouder en zo vreemd was het daarom niet dat hij tegenstribbelde. Maar dat vond hij eigenlijk wel fijn. Dan moest hij er tenminste nog een beetje moeite voor doen.
De priester haalde uit de la een stukje chocolade tevoorschijn. Dat is voor jou. Maar niet aan de anderen laten zien, hè. En ook niets zeggen. Het is ons geheimpje. En ga nu maar lekker spelen. Hij deed de deur open en duwde het mannetje, dat al die tijd geen woord had gezegd, met zachte hand de gang op.
Daarna waste hij zijn handen in het fonteintje, dat bevestigd was onder een groot houten kruis. De figuur Jezus keek met droevige ogen op hem neer. Het was dat hij was vastgespijkerd, anders had hij met genoegen zijn met gaten doorboorde handen om de keel van de priester gelegd en hem gewurgd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten