Wat hebben de volgende mensen gemeen: Bankiers, Bisschoppen, Schoolbestuurders en Politici? Heel eenvoudig: dat hun functioneren in de media al een tijdje alle aandacht krijgt.
Wat hebben zij nog meer gemeen? Dat zij vinden dat al deze aandacht onterecht is, want het gaat hier immers niet om de aandacht die ze graag hebben. Zij zijn in het beklaagdenbankje gezet en vinden dit onterecht.
Mede door hun toedoen zitten we in een wereldwijde economische crisis met alle ellende die daar bij hoort, zijn tienduizenden getraumatiseerd door seksueel misbruik in hun jeugd, krijgen scholieren niet het onderwijs dat hen een stevige basis moet bieden voor hun toekomst en rukt rechts steeds verder op.
Dit zijn bijzondere tijden en als ik mij niet vergis is er een patroon in bovenstaande opsomming te ontdekken. En dat is heel eenvoudig: de mensen lijken het niet langer te pikken. Opnieuw zijn we op een punt in de geschiedenis aan beland van grote onzekerheden en is men op zoek naar echte leiders en niet naar ambitieuze bureaucraten die slechts lippendienst bewijzen aan de normen en de waarden die zij zeggen voor te staan.
In plaats van een oprecht “Mea Culpa Maxima” weigeren zij de verantwoordelijkheid te nemen voor de gevolgen van hun daden en vechten zij terug, hierbij geen middel onbeproefd latend. Of zij er weer mee weg zullen komen? De geschiedenis leert ons dat er momenten zijn dat dit niet altijd het geval is. Zou er nu weer zo’n moment aangebroken zijn?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten