Marathon

Ik had al eerder overwogen om eens een marathon te gaan lopen in een andere stad dan Rotterdam. Maar soms moet het lot je een beetje helpen om zo’n gedachte om te zetten in een besluit.
Gisteravond logde ik dan eindelijk in op de website van de marathon om mij in te schrijven voor de 30e Fortis Marathon in Rotterdam op 11 april. Maar wie schetst mijn schrik toen bleek dat on-line inschrijving slechts tot 16 maart mogelijk was. Ik ging onmiddellijk op zoek naar gegevens over de na-inschrijving, maar kon deze nergens vinden.
Terwijl ik nog steeds aan het zoeken was en mij afvroeg wat ik zou kunnen doen, schoot mij te binnen dat ik al een aantal jaren geleden van plan was om elders de marathon te gaan lopen. Op internet had ik al eerder gezien dat er het hele jaar door in Nederland marathons worden georganiseerd.
Ik vond toen al de marathon in Rotterdam te massaal en bovendien erg duur. Deze keer zou het me € 62,50 kosten en bij na-inschrijving zouden hier vermoedelijk nog kosten bij komen.
Op de site had ik al gezien dat de runnerschip die ik destijds had aangeschaft deze keer niet gebruikt kon worden. Men was overgestapt op een ander meetsysteem en ik voelde me een beetje genaaid, omdat ik de chip destijds juist had aangeschaft omdat er bij werd vermeld dat deze chip een prima registratie van alle tussentijden mogelijk maakte. Toen ik van het andere meetsysteem las, verdacht ik de organisatoren er van dat ze hiermee op een slinkse manier de ijdele renners opnieuw een poot wilden uitrukken.
Aangemoedigd door deze overwegingen ging ik op zoek naar een alternatief. En zo-even heb ik mij voor € 27,50 ingeschreven voor de marathon van Leiden die op 16 mei wordt gelopen. Vorig jaar liepen daar zo’n kleine 300 renners mee. Degene die als laatste binnen kwam had er iets meer dan vijf uur over gedaan. Daar blijf ik wel onder, al zijn mijn tijden nu ook niet bepaald geweldig. Als het alleen wedstrijdlopers geweest waren, had ik me niet ingeschreven.
Het enige nadeel van deze verandering die ik zie, is dat ik wat langer gezond moet blijven leven dan ik van plan was. Al moet ik eerlijk toegeven dat een tijdje niet blowen me goed bevalt. Zwak, hè?
Voordat ik vanmorgen naar mijn werk ging heb ik nog een kleine twintig kilometer gerend. Het ging prima. De laatste tien minuten heb ik een intervaltraining gedaan en daar bleek ik nog genoeg puf voor te hebben.
Onderweg kwam ik een oud-collega tegen met haar hondje. We babbelden een halve minuut met elkaar en ze bezwoer me dat de voorzienigheid me een handje had geholpen.
Door mijn ergernis los te laten en onmiddellijk op zoek te gaan naar een alternatief ga ik dit jaar doen wat ik al veel langer van plan was: eens lekker rennen door een ander deel van Nederland. Fortis kan de pot op.