Hoezo serieus?

Soms kom ook ik bijna in de verleiding om het leven, tegen beter weten in, serieus te nemen. Dat is dan meestal op de momenten dat ik verontwaardigd ben. Het komt niet zo heel vaak meer voor dat het gaat om zaken die mij zelf direct aangaan, maar vooral omdat ik mij dan teveel identificeer met slachtoffers van allerlei misstanden.
Voor slachtoffers hoef je gelukkig nooit ver te zoeken, want ze presenteren zich graag in de krant, op internet en de televisie. Sommigen hopen op deze wijze erkenning te krijgen voor het leed dat hen is aangedaan, anderen maken zich alleen maar belachelijk en daar tussenin vind je allerlei gradaties van ‘oh, wat erg’ tot ‘waar maak je jezelf druk om?’
Ik besef donders goed dat de positie waarin ik verkeer een luxe is. Maar ook dat dit elk moment voorbij kan zijn. Wat dat betreft val ik onder hetzelfde regime van toeval en willekeur als alle andere mensen. Ook mijn luxe positie is erg betrekkelijk.
Er zijn er die beweren dat je je eigen ouders kiest en hoewel je deze baarlijke nonsens moeilijk kan weerleggen, blijft overeind dat sommigen met hun ouders meer geluk hebben dan anderen. Dat er daarom grote verschillen bestaan tussen het welbevinden van volwassenen onderling is zo vreemd niet.
Anderen hebben genetische of andere defecten bij hun geboorte en moeten daar mee leren omgaan, terwijl er natuurlijk ook koters worden geboren met een ijzeren gezondheid. En zo kun je zelf nog vele andere zaken bedenken die kunnen bijdragen tot ons geluk of hier juist afbreuk aan doen.
Nee, mij hoor je niet zeggen dat er niet veel leed in de wereld is. Ik denk eerlijk gezegd dat er vreselijk veel leed in de wereld is. En dat het bovendien niet op een sympathieke wijze verdeeld is over iedereen. Maar dit zijn de feiten en het lijkt mij verstandig om uit te gaan van hoe de dingen zijn en niet hoe wij ze het liefst zouden zien.
Acceptatie is hier vaker meer op zijn plaats dan een verkrampte verontwaardiging.
Je begint altijd bij de feiten, want iets anders is er niet.
Natuurlijk kun je er vervolgens naar streven om het leed te verzachten of zelfs weg te nemen, maar in tegenstelling tot wat velen denken is het meestal niet voldoende om de feiten te veranderen. Zo kun je een slaaf wel van zijn meester verlossen, maar of je de slaaf en de meester daar altijd een plezier mee doet?
Maar is al dat leed een reden om het leven serieus te nemen? Wordt daarmee al het leed minder? Hopen we niet allemaal elke dag iemand tegen te komen die ons even wakker schudt en een glimlach oproept? Die ons even afleidt van wat ons zo bezig houdt?
Omdat die mafkees bijvoorbeeld loopt te hinkelen, te zingen, een gekke theo-hoed op heeft of op een andere manier op een leuke manier afwijkt in zijn gedrag.
In mijn korte leven heb ik vele domme dingen gedaan en gezegd en ik weet niet wat de uitwerking daarvan geweest is op anderen. En dit geldt net zo goed voor alle dingen die misschien minder dom waren. Maar ik kan niet oprecht beweren dat mijn domme gedrag voor de wereld en voor mij zelf slechter heeft uitgepakt dan het gedrag dat minder dom was.
Het leven is niet eendimensionaal en levensprocessen verlopen ingewikkeld.
In een maatschappij die uitgaat van plannen en beheersen klinkt het natuurlijk als vloeken in de kerk als je zegt dat je het leven niet zo serieus moet nemen.
Maar wie hebben er aan de basis gestaan van de economische crisis? Juist. En welke partijen en hun voorgangers in Nederland hitsen bevolkingsgroepen tegen elkaar op? Dat bedoel ik maar. Aan welke mensen en hun opvattingen hebben we het voor een groot deel te danken dat het innerlijke kompas van veel mensen in deze tijd ontregeld is? Zijn we het eens?
Nee, het leven moet je soms serieus nemen. En je moet weten wanneer. Maar in essentie is het leven een kosmische grap en zijn het de Goden die zich elke dag weer rot lachen om ons gestumper. En als je geluk hebt, dan maken ze je zo af en toe deelgenoot van hun slechte gevoel voor humor.