Ha-ha-hie-ha-ha-ha.

Donderdag begon zo mooi. Niet alleen was er hoop, maar bij sommigen waren de verwachtingen zelfs hoog gespannen. Wij zouden de wereld opnieuw laten zien dat we er bij behoorden.
Neuriënd werd ik wakker. Shal-la-lie, sha-la-la…Ik kwam vanzelf in een prima stemming.
Straks lekker vergaderen en vanavond met een zak borrelnootjes achter de buis.
Er bekroop me wel enige twijfel toen ik in de Spits las dat onze Sieneke een hoog aaibaarheidsgehalte had. Ik keek naar de bijgevoegde foto en zag een lief lachend pafferig meisje van 18 dat er uit zag als dertig, gekleed in een te strakke broek waarboven een geborduurd wit tafellakentje, dat door haar gedragen werd als een mouwloos hesje.
Dat is ze dus, dacht ik. Zij gaat de eer van ons landje redden.
Ik las dat onze inzending bestond uit een opvallend simpele melodie. Verder stond er dat Sieneke het vooral zou moeten hebben van de kinderen die hun stem uitbrengen en niet van de vakjury. Want die zouden nu al in het geheim hun punten verdelen over de landen uit de tweede halve finale. De schrijver van het stukje leek er wel kijk op te hebben.
Tijdens de vergadering zat het simpele melodietje nog steeds in mijn hoofd. Het had zich vastgeklampt aan mijn prefrontale cortex en interfereerde een beetje met de andere functies. Zo had ik wat problemen met mijn sociale gedrag ten aanzien van mijn collega’s en moest ik telkens winden laten. En reageerde ik wat impulsief toen een collega mij best aardig noemde, waarop ik haar vol op de mond kuste. Onderwijl zat Sieneke maar in mijn hoofd.
Hoe teleurgesteld was ik vanmorgen toen ik tijdens het journaal hoorde dat Sieneke er niet door was. De ruim zeshonderd steunbetuigingen die ze kreeg als tegenwicht voor de harde kritiek die sommigen al van tevoren meenden te moeten uiten, hadden haar er niet doorheen gesleept. Ik kon het niet geloven. Zeker, bij de anderen zaten wèl lekkere wijven met laag uitgesneden decolletés, maar ook bij hen waren het opvallend simpele melodietjes. Veel teksten in het engels, maar wie wil nou weten waar zo’n liedje over gaat? Waarom niet gewoon trots zijn op je moerstaal?
Ik begreep wel dat de kinderen Sieneke in de steek hadden gelaten. Misschien vonden zij het aaibaarheidsgehalte van Sieneke helemaal niet zo hoog.
En dan de Spits, het gratis leesblad van de Televaag, de krant van zwakker Nederland. Wat hadden zij vanmorgen een ontroerende foto op de voorpagina. Het lieve lachje was verdwenen, Sieneke zag er nu als een goed geconserveerde veertiger uit en verklaarde dat ze alles had gegeven wat ze in huis had. En dat ze gewoon verder zou gaan met het ontwikkelen van haar carrière. Wat een fantastische mentaliteit.
Jammer dat het allemaal zo is gelopen. Gelukkig hebben we de wereldkampioenschappen nog. Nederland heeft een fantastische ploeg. Ik hoop, nee ik verwacht dat ze het prima gaan doen daar in Zuid-Afrika. Mijn verwachtingen zijn zelfs hoog gespannen. Ha-ha-hie-ha-ha-ha.