Even weer lekker kankeren.

Hoewel de Euro steeds minder waard wordt en de mensen massaal goud inslaan omdat ze een grote financiële crisis verwachten, ben ik toch maar wat blij dat er over ruim een week wat extra van dat waardeloze geld op mijn rekening wordt gestort. Als je zoveel vakantie hebt als ik, dan heb je ook veel vakantiegeld nodig om leuke dingen mee te kunnen doen.
Iemand die om wat voor reden niet werkt krijgt meestal maar een keutelbeetje vakantiegeld, want van je vrije tijd mag je niet teveel genieten. Je zou eens ontdekken hoe leuk het kan zijn om niet door een baas als een soort slaaf behandeld te worden. Hoe fijn het is om geen werkdruk te kennen. Of merken dat je als mens ook heel veel waard bent als je niet voor je centen werkt. Nou ja, voor jouw centen…Voor de aandeelhouders, die altijd weer blij zijn als er mensen ontslagen worden, want dat betekent minder loonkosten en dus meer dividend op de aandelen. Of een vette koersstijging.
Voor de banken, want als je veel werkt wil je een duur huis, een mooie auto, een nieuwe keuken, mooie dingetjes. En dan ga je misschien wel veel geld lenen. Want sparen doe je niet. Je geeft het geld dat je nog verdienen moet liefst nu al uit. Want dan voel je je even belangrijk en gelukkig. Maar dan moet je hele omgeving je wel bevestigen dat je een mooie auto hebt en een prachtige woning en dat je wel een heel bijzondere vakantie hebt gehad in Thailand, terwijl de kogels om je oren vlogen.
Ja, natuurlijk willen wij niet dat de werklozen achterover gaan leunen en ontdekken dat de wereld ook wel zonder hen draait. Ze zouden het eens prima kunnen vinden.
Nog niet zo lang geleden waren er utopisten die voorspelden dat door de ontwikkeling in de techniek iedereen straks nog maar vier uur per dag zou hoeven te werken.
Iedereen zou werk hebben en tijd voor zelfontplooiing. Heb je jezelf wel eens afgevraagd waarom de voorspelling van deze utopisten niet is uitgekomen? Denk je nu echt dat het normaal is dat de een zich uit zijn naad werkt en de dagen aftelt tot zijn pensioen en de ander zich schaamt omdat hij geen werk kan vinden en als een stuk onbenul wordt behandeld door de gemeenschap? Geloof mij, de samenleving is heus niet ingericht met in gedachte de belangen van iedereen. Voorop staan altijd de belangen van een kleine selecte groep, die met veel overtuiging de anderen voor hun karretjes weten te spannen. Omdat ze nooit geleerd hebben om zelf te denken.
Ik zou juist zeggen geef de mensen die niet werken heel veel vakantiegeld, want dat kunnen zij dan weer in de economie pompen. Maar ja, dat zou de hardwerkende belastingbetaler dan weer moeten opbrengen. En die heeft er toch al zo de schurft aan dat-ie al die werkelozen moet onderhouden. Al zal hij dat niet meer zo vaak hardop zeggen als hij vermoedt dat zijn eigen baan op de tocht staat, want dàn verwacht hij wel solidariteit van de werkende massa.

Zijn de mensen die al dat goud kopen of hiervoor plannen hebben dan ten onrechte somber in hun verwachtingen? Hebben ze het bij het verkeerde eind en zitten ze straks met al hun goud tevergeefs te wachten op het moment dat alles instort? Of zijn het allemaal speculanten die verwachten dat ze straks hun goud met winst kunnen verkopen en dan een lange neus kunnen trekken naar degenen die er geen afstand van kunnen doen en zien hoe hun bezit steeds minder waard wordt?
Ik denk dat deze pessimisten gelijk hebben. Natuurlijk krijgen we een crisis. Wat zeg ik, het gaat de komende jaren crisissen regenen. Dat hoort nu eenmaal bij zo’n ingrijpende overgangstijd waarin we nu zitten. Crisis in de financiële wereld, de gezondheidszorg, het onderwijs, de bouw, het milieu, het klimaat en ga zo nog maar even door.
Maar is dat erg? Op de ingeslagen weg kunnen we toch niet verder. Het gist en borrelt niet alleen onder de Eyjafjallajökull. Ondanks beweringen van het tegendeel is de desintegratie van de samenleving al lang in volle gang. Maar als je dit niet wilt zien, dan is er altijd genoeg zand om je kop in te stoppen. Kom op, iedereen kent toch wel de vele voorbeelden die ons dagelijks worden voorgeschoteld over mensen die het ene zeggen en het andere doen.
Ik mag dan zelf ook niet zuiver op de graad zijn; ik ga een ander tenminste niet vertellen hoe hij zijn leven moet leiden. Moraalridders zijn bij mij altijd aan het verkeerde adres.
Ik moet als docent misschien wel het goede voorbeeld geven. Nu, bij deze. Neem verantwoordelijkheid voor je gedrag, leef onbezorgd zolang dat nog kan, verwacht het slechtste, dan kan het alleen maar meevallen of, nog beter, heb helemaal geen verwachtingen. Weet wanneer je cynisch moet zijn en wanneer ironisch en zorg dat je deze twee voor jezelf altijd uit elkaar weet te houden. Geloof niet teveel wat anderen zeggen.
Alle mensen zijn alleen en hebben anderen nodig om te weten dat ze dat zijn, zodat ze met elkaar er toch nog iets moois van kunnen maken.
Gemakkelijke oplossingen voor moeilijke problemen bestaan meestal niet en de paus is een vieze oude man. Als dit niet voldoende voorbeeld is ga dan eens de boeken lezen van Henry Miller. Je wordt er misschien niet wijzer van, maar je houdt er wel een gezellig nat kruis aan over.