Lethargie.

Vandaag kost het me veel moeite om een samenhangend verhaal op het scherm te krijgen.
Vermoeidheid? Een vroege aanval van seniliteit? Of is er iets anders aan de hand?
Met de BackSpacetoets veeg ik de ene na de andere regel weg. Met een doffe blik in mijn ogen zit ik onverschillig voor mij uit te staren. Ja, het komt niet vaak voor, maar vandaag is het weer zo’n dag. Ik denk toch dat het vermoeidheid is. Of slaap. Want ik zit me hier een partij te gapen. Ongehoord. Ik bedenk opeens dat het ook het rebounse effect kan zijn van de colaatjes die ik vanmiddag heb gedronken.
Foetsie is mijn verhaal over mijn ontmoeting met Kletsnoos, de lilliputterswami die sliep in een prullenbak en die onverwachts tevoorschijn kwam, toen ik op een bankje in het zonnetje een boek zat te lezen. En swami Kletsnoos is ook foetsie, al hoop ik dat ik hem in de nabije toekomst weer tegen kom.
Het gedicht over de vamp die oudere mannen verleidt om hun versleten kloten, die zij na hun castratie op zuur zet, wilde maar niet vlotten. Dus weg er mee.
Na twee regels over het gevallen kabinet vroeg ik me af wat ik nu weer aan het doen was, waarna ik de zinnen verpulverde met de Deletetoets.
Ik overwoog of ik wat over ons bezoekje aan Ikea zou opschrijven. Maar wie is er nou geïnteresseerd in een verhaal over het uitzoeken van een bed of garderobekasten? Nee, natuurlijk zijn we niet geslaagd, maar uiteindelijk konden we de verleiding niet weerstaan om een paar pakken zalm en potjes gemarineerde haring te kopen. Die laatste heb ik voor het eerst geproefd in Denemarken en vind ik toch wel zo lekker. In de vriezer ligt nog een bosbessentaart die we ook hebben gekocht, die in minder dan een kwartier ontdooid is en uitstekend smaakt na een blowtje.
Nee, vandaag wil het schrijven niet zo vlotten. Morgen maar opnieuw proberen.