Het is een rare wereld. 1 Miljard mensen lijdt honger en tweederde van de Amerikanen heeft last van ernstig overgewicht.
De CO2-uitstoot moet worden teruggedrongen en ter wille van de werkgelegenheid worden er wereldwijd kapitalen in een zieltogende auto-industrie gestoken.
Pensioenfondsen nemen ongehoorde risico’s met het aan hun in beheer gegeven geld, en verhogen vervolgens hun pensioenpremies of bevriezen hun pensioenen om de gaten te dichten.
Banken speculeren op de huizenmarkt, lijden enorme verliezen en in plaats van het geldsysteem te hervormen besluiten regeringen de belastingbetalers, die eerst door de banken beroofd zijn, het laatste beetje geld uit de zakken te kloppen om daarmee het geldsysteem overeind te houden.
Kleine hardwerkende zelfstandigen, die al blij zijn als zij er in slagen om hun hoofd boven water te houden, worden met sussende woorden naar de slachtbank geleid terwijl men achter hun rug de zaak liquideert. Moet ik nog even doorgaan?
De goedgelovigheid, de gewelddadigheid en kortzichtigheid waarmee de menselijke soort het zichzelf en zijn nageslacht moeilijk maakt is werkelijk met geen pen te beschrijven, al hebben velen dit geprobeerd.
Het is triest dat de vele talenten waarmee het mensdom is begiftigd het telkens weer afleggen tegen de regelnevenmentaliteit van zijn bestuurders en de hebzucht van de velen die verlangen naar steeds beter en steeds meer.
Het is helemaal niet zo vreemd dat miljoenen depressief zijn, gestoord of moordlustig. Het zou pas vreemd zijn als het niet zo was.
De ‘gewone’ man zal wijzen naar de Grote Zakkenvullers als hem wordt gevraagd minder hebzuchtig te zijn. Zijn autootje heeft hij echt nodig en als hij hem wil gebruiken voor het halen van de boodschappen om de hoek is dat immers zijn zaak. Hij is tenslotte een vrij mens.
Ja, wij allen hebben een goede babbel als ons eigen gedrag ter discussie staat. Als ons gevraagd wordt om een beetje te minderen en wat meer verantwoordelijkheid te nemen.
Niet wij maar de anderen maken er immers een rommeltje van.
Misschien is het een anticlimax als ik daarom hier beken geen haar beter te zijn. Ik moet er niet aan denken om te minderen. Dat ik geen auto heb maar er alleen eentje huur als ik er eentje nodig heb wil niet zeggen dat ik een milieufreak ben.
Ik weet dat McDonalds zijn hamburgerleveranciers laat grazen op plekken waar eens grote oerbossen stonden. Maar mijn hamburger smaakt er niet minder om.
Ik weet dat oorlog voeren verkeerd is maar als ik mijn land zou moeten verdedigen zou ik dat zonder morren doen.
In de kledingwinkel ga ik voor de koopjes en neem bewust het risico dat kleine kinderhandjes een bijdrage hebben geleverd aan de veel te goedkope shirtjes en broeken.
Nee, gelukkig ben ik geen haar beter dan de mensen waarover ik hier mijn beklag doe.
De mensheid is mijn familie en als wij er voor kiezen om ons zelf en deze wereld naar de verdoemenis te helpen wie ben ik dan om mij daartegen te verzetten? Al zal ik mijn contributie aan greenpeace en milieudefensie tot het bittere eind blijven betalen, want volgens mij zitten er bij die clubjes heel aardige mensen. Veel aardiger dan ik ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten