Aftellen.

Weer zo’n heerlijk zomerse dag. We hoeven straks de warmte niet meer op te zoeken. De warmte zoekt ons op. Iedereen op school zou daarom het liefst vandaag nog op vakantie gaan. Het grote aftellen is begonnen.
Vooral de leerlingen hebben het wel gehad. Dat het uitgerekend deze week een drukke week voor hen is vinden sommigen niet zo prettig. Ze hadden verwacht dat het schooljaar als een kaarsvlam uit zou gaan. Dan hadden ze alvast een voorschotje op hun zeven weken vakantie kunnen nemen. Maar nu moeten ze elke dag aanwezig zijn en dat zijn ze niet gewend. De leerlingen waarover ik het hier heb zijn het sowieso al niet gewend om aanwezig te zijn, laat staan elke dag. Want al wordt er de hele week op een ludieke manier geëxamineerd in lesjes burgerschap, het is wel een examen en niet komen betekent een onvoldoende. Erg, hè?

Iedereen wil dus zo snel mogelijk met vakantie. Iedereen? Nee, want er zijn meerdere hardwerkende collega’s met veel verantwoordelijkheidsgevoel, die eerst nog de stapels die er liggen weg willen werken en dan pas naar hun gevoel de deur voor een aantal weken achter zich dicht kunnen trekken.
Ze hebben zich vaak onder moeilijke omstandigheden uit het naadje gewerkt om het schooljaar voor zichzelf en anderen tot een succes te maken.
Net als ik kunnen sommigen van hen er niet veel meer bij hebben. Zeg maar het bekertje voor hen loopt bijna over. Op minder goede momenten klotst de inhoud er zelfs even over heen.

Als het gaat om verantwoordelijkheidsgevoel ben ik zelf gelukkig uit ander hout gesneden. Wat er aan het eind van het schooljaar nog ligt zal er aan het begin van het nieuwe schooljaar ook nog wel liggen, is mijn motto. Niemand die er slechter van wordt. Het is bovendien een illusie dat als je de rotzooi nu opruimt je het volgend jaar met een schone lei begint. Troep zit vooral in je hoofd. Zorg er voor dat daar alles goed geregeld is en je wordt meer weerbaar zo niet immuun voor de troep die op je bureau of in je lade ligt of die op je harde schijf van je PC staat.
Dit betekent niet dat ik ongevoelig ben voor de werkdruk die eigen is aan elke organisatie. Gisteren schoot ik even uit mijn slof en balanceerde ik met mijn agressieve gedrag tijdens een overleg even op het randje van het acceptabele. Na enkele slechte nachten had de vermoeidheid mij in zijn greep en mogelijk daarom verloor ik de controle. Als ik boos ben dan ben ik immers echt boos. Anders kun je maar beter niet boos zijn. Het was echt een typisch geval van regressie. Het scheelde niet veel of ik was woedend weggelopen en had de deur achter mij dicht geslagen. Ik zag de verbijstering op de gezichten. Is dit die aardige John, zag je ze denken. Gelukkig bewaarde iedereen zijn kalmte en kwam ik weer tot rust.
Ongezond hoor, je zo druk maken. Als je oud wil worden moet je zo door gaan. Ben je binnen een jaar hartstikke oud.
Nog maar acht dagen. Laat ik er maar vast aan wennen dat ik straks zeven weken geen lessen meer hoef voor te bereiden, geen lessen meer kan geven, geen opdrachten hoef na te kijken, geen toetsen of examens hoef te maken, geen begeleidingsgesprekken kan voeren, geen vergaderingen heb, geen leerstof hoef te ontwikkelen, geen evaluatiegesprekken hoef te voeren, geen stage-instellingen kan bezoeken…Ik mag straks zeven weken even niets meer. Het leven is wreed.