Even voor zessen kreeg ik een telefoontje van Imor. Hij is de zoon van Bea, een vroegere vriendin van me waar ik een paar jaar mee heb samen gewoond.Ik wist gelijk dat het fout zat. Imor vertelde me dat zijn moeder afgelopen nacht is overleden.
Drie maanden geleden schreef ik nog in mijn blog dat we pannenkoeken waren gaan eten met z'n allen. Bea was toen al opgegeven door haar artsen. De absurditeit van het etentje ontging me niet. Ik ben daarna nog één keer bij haar langs geweest. Ze kon toen al niet meer lopen. Vanavond heb ik tevergeefs geprobeerd een sms-je te sturen naar Turkije waar een goede vriendin afgelopen zaterdag met vakantie naar toe is gegaan. Ze had me gevraagd haar op de hoogte te houden. Morgen maar een van mijn Turkse leerlingen om hulp vragen. Ik heb Lilian wel gemaild maar of ze haar mailtjes zal lezen? Vrijdag wordt Bea begraven. Vreemd eigenlijk. Meer dan dertig jaar geleden deelden we samen lief en leed. We zullen er nooit meer samen op terugblikken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten