Nu je er toch bent...

Om de een of andere duistere reden zit je nu op mijn weblog. Nu je er toch bent kun je net zo goed een artikeltje lezen en eventueel van commentaar voorzien. En dan fluks weer verder, want het is hier geen parkeerplaats. Groetjes.

Pagina's

03 juni 2009

Kleur bekennen

Tot mijn verrassing blijk ik geel te zijn. Maar ook behoorlijk wit. Verder een beetje blauw. En nog wat rood en groen.
Ik lijk wel een toverbal. Als je er op zuigt komt er telkens een andere kleur tevoorschijn. Mijn buitenste laagje is geel. Even zuigen en er komt een wit laagje tevoorschijn. En daarna wordt de bal mooi blauw. Als laatste verschijnen de kleuren rood en groen.
Onze trainer had gedacht dat ik vooral wit, groen en mogelijk ook nog wat blauw zou zijn. Mooi niet. Ik ben geel. En behoor daarmee tot de mensen die de wereld om hun heen vaak in termen van macht, afhankelijkheid, conflicten en belangen zien.
Dat betekent dat ik in veranderingsprocessen hier extra op let. Wie heeft de macht, welke belangen spelen er, wie is er afhankelijk van wie en welke conflicten spelen er? Tijdens mijn studie was ik altijd erg geïnteresseerd in deze onderwerpen. Maar een andere manier van kijken is natuurlijk ook mogelijk.

Ik blijk behalve geel ook flink wit te zijn. In tegenstelling tot ‘gelen’ geloven de ‘witten’ niet zo in het vastliggende, mechanisch en lineair wereldbeeld dat is afgeleid van Newton. De chaostheorie, of de theorie van de complexiteit, draait om levende complexe systemen met een beperkte voorspelbaarheid.
Ja, ik geloof niet zo zeer in voorspelbaarheid als wel in kansen. Zo acht ik de kans dat mijn kinderen een totaal uitgeleefde wereld erven groter dan dat zij een wereld zullen erven waarin de enorme problemen van vandaag niet meer bestaan. Maar dat is een ander onderwerp.
Ieder van ons heeft te maken met veranderingsprocessen. Als je wil weten wat je eigen kenmerkende manier van omgaan is met deze processen zou je eens hier kunnen kijken.

Wil ik als laatste nog even kwijt dat de Engelsen ondanks hun leuke series op TV weinig gevoel voor humor hebben. Op 30 maart dit jaar schreef ik onder het kopje “Porno” over Jacqui Smith, de Britse minister van Binnelandse Zaken, wiens echtgenoot de kosten voor het kijken van porno via haar had gedeclareerd. Gisteren is zij afgetreden.
Zie het als genoegdoening voor de ‘gewone’ man, die niet in een positie is om de boel op te lichten via lucratieve declaraties. Maar zou deze nu echt denken “Net goed. Ik moet mijn porno zelf betalen dus jij ook.”?

Geen opmerkingen: