Een begrafenis.

Ik weet nooit goed hoe ik me kleden moet voor een begrafenis. Het bruine colbertje dat ik draag is door het zweet in mijn nek verkleurd bij de kraag.
Gelukkig is het niet al te warm. Misschien zeventien graden. Er staat een strakke wind. Het lijkt wel herfst, hoor ik een oude vrouw met een rollator tegen haar man zeggen terwijl ik wacht op de tram. Dat vind ik wat overdreven. Maar echt zomers is het zeker niet,
Zal er straks veel worden gehuild? En worden er veel toespraken gehouden? Het zal vast wel. Bea had tijdens haar leven veel vriendinnen. Wel van die sleetse typetjes. Vrouwen met soms verbeten trekjes om hun mond die zich leeg hadden laten zuigen in de relaties die ze achter zich hadden gelaten. Die te onverschillig waren om eens op zoek te gaan naar een goede kapper. Moe van de strijd die er jaren werd gevoerd over de opvoeding van de kinderen, de klusjes in huis die bleven liggen, de financiën die nooit toereikend waren, de stilzwijgend genuttigde maaltijden en de vakantiebestemming waarover ze het maar niet eens konden worden. Vrouwen waarvan de huwelijksdag de mooiste was in hun leven, waarna het alleen maar minder werd. Ook na de scheiding. Teleurgestelde meisjes. Jammer eigenlijk.
Veel zin om naar de begrafenis te gaan heb ik niet. Wel denk ik meer na over de dood sinds Bea is overleden. En stel me daarbij voor dat ook na mijn dood het leven gewoon door gaat.
In de blauwe lucht zullen de imposante witte wolkenschepen hun oneindige reizen naar en over de horizon blijven vervolgen lang nadat de laatste mens verdwenen is.
Zo is het altijd geweest en zal het doorgaan totdat de aarde verzwolgen is door een stervende zon of verpletterd door een komeet.
Natuurlijk zou ik er kapot van zijn als degenen die ik echt lief heb zouden sterven. Zo’n band heb ik echter met Bea niet. Al vond ik het altijd leuk om samen met haar en Lilian zo’n drie keer per jaar uit eten te gaan.
Als er straks gehuild wordt zal ik mogelijk toch geraakt worden door het verdriet dat sommigen ervaren. Het is fijn dat Bea voor hen zoveel heeft betekend.
Voor mij was het een vrouw waar ik een tijdje mee heb samengewoond. Liefde kun je echter niet dwingen en na nog geen drie jaar ben ik weer bij haar weggegaan.
Dat we de laatste jaren weer af en toe contact hadden was prima. De dood heeft hier nu een definitief einde aan gemaakt.

Ik ben weer thuis. De begrafenis was mooi en indrukwekkend, met klassieke muziek en een nummer van Pink Floyd. Er werden op een groot scherm foto’s geprojecteerd van haar laatste reis naar Antarctica. Het koor waarin Bea zat zong een afscheidslied voor haar. Ook aan het graf werd er door vriendinnen van haar gezongen.
Een klein blond meisje van zo’n jaar of vijf stond met grote ogen en haar mond wijd open naar hen te luisteren. Haar kleurige kleding stak vrolijk af tegen het stemmig zwart dat haar ouders droegen. Een oude vrouw in een rolstoel kreeg een stevige knuffel, bedankte hier voor en vroeg toen wie haar die knuffel gegeven had.
Was het toeval dat uitgerekend ik aan het voeteinde stond van de bloemenzee die haar kist bedekte? Theo en Yvonne stonden naast me. Ik had hen al weer een tijd niet gezien. Of ik zin had om op 4 juli samen met Lilian naar haar verjaardag te komen. Is de Paus katholiek?
Nadat het officiële gedeelte voorbij was brachten ze me op mijn verzoek naar de Coolsingel, waar ik me nog even onderdompelde in het winkelende publiek. Het zonnetje scheen, de mensen lachten, alles was in beweging, alles ging gewoon door. Ik had niet anders verwacht.